Dievs rada pasauli / Gott erschafft die Welt

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Brukna
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Pirmajos laikos, kad Dievs jau bija radījis debesi, zemi un visus citus radījumus, tas allaž staigāja pa zemes virsu, sarunādamies ar saviem radījumiem. Tā reiz, zemi pārstaigādams, tas ievēroja, ka zeme par lielu un visu nevarot viņa radījumi apdzīvot. Tas pārdomāja, ka zemi varētu pamazināt, jo jūŗā gremdēt vairs negribēja, tādēļ ka jūŗa jau tā bija diezgan liela. Tā domādams un lēni iedams, tas satika ezi, kam toreiz bija viscaur vēl tāda mīksta, pelēka spalva, kā tagad zem vēdera. Dievs izstāstīja savas domas ezim, tam padoma prasīdams. Ezis teica: "Zemi vajaga saraut kroķēs — t. i. kalnos!" tad tā tikšot mazāka. Šitais eža gudrais padoms Dievam labi patika un tas arī tā darīja: zemi sarāva kroķēs un tā cēlās kalni. Bet ežam par padomu Dievs solīja dot to, ko tikai vien viņš paģērēšot. Ezis, grezns būdams, lūdza, lai Dievs dodot pelēko svārku vietā zelta svārkus. Dievs ezi paklausīja un dāvāja tam zelta svārkus, teikdams, ka arī no skaistuma daudz nelaimes ceļoties. Ezis bija iesākumā par saviem zelta svārkiem itin priecīgs, bet drīzi viņa prieki pārvērtās bēdās: jo nu visi cilvēki sāka gūstīt ezi, zelta svārku dēļ, kur un kā tikai vien varēdami — vienmēr tas bija dzīvības briesmās. Nabadziņam, ežam, vajadzēja slapstīties slepenākajās vietās un arī tur tas nebija drošs. Šādu dzīvi apnicis, tas gāja pie Dieva lūgt, lai dodot atpakaļ vecos svārkus, vai arī tādus, ka to neviens nevarētu aiztikt. Dievs viņa lūgumu paklausīja un teica: "Es tev došu tādus svārkus, ka tevi neviens neaizkars!" un dāvāja tam tagadējās adatas. In der ersten Zeit, als Gott bereits den Himmel, die Erde und alle anderen Geschöpfe geschaffen hatte, ging er auf der Erde herum und unterhielt sich mit seinen Geschöpfen. Bei einem solchen Rundgang bemerkte er einmal, dass die Erde zu groß war und dass seine Geschöpfe die ganze Erde gar nicht bewohnen konnten. Da überlegte er, wie er die Erde verkleinern könnte, denn einen Teil ins Meer versenken, das wollte er nicht, weil das Meer schon groß genug war. Als er nun so grübelte und dabei langsam weiterging, begegnete er dem Igel, der damals noch überall ein weiches graues Fellchen hatte, wie jetzt am Bauch. Gott erzählte dem Igel seine Überlegungen und fragte ihn um Rat. Der Igel sagte: Die Erde müsse man in Falten — d.h. in Berge legen, dann würde sie kleiner werden. Der kluge Rat des Igels gefiel Gott sehr, und er handelte danach: Er legte die Erde in Falten und auf diese Weise entstanden Berge. Für den guten Rat versprach Gott dem Igel alles, was er von ihm erbitten würde. Der Igel, der zu protzen liebte, bat Gott, ihm anstelle des grauen Röckchens einen goldenen Rock zu geben. Gott erfüllte seinen Wunsch und schenkte ihm einen goldenen Rock, wobei er sagte, dass die Schönheit auch nicht immer glücklich mache. Zu Anfang war der Igel über seinen goldenen Rock sehr erfreut, aber bald verwandelte sich seine Freude in Kummer: Er war immer in Lebensgefahr, denn alle Leute stellten ihm nach, um in den Besitz seines goldenen Rockes zu gelangen. Der arme Igel musste nach immer neuen Verstecken suchen, aber auch dort konnte er sich nicht sicher fühlen. Dieses Lebens überdrüssig, begab er sich zu Gott und bat ihn, ihm seinen alten Rock wiederzugeben; am liebsten aber würde er einen Rock haben, den niemand anzufassen wagte. Gott erfüllte seinen Wunsch und sagte: "Ich werde dir ein Röcklein geben, das niemand anfassen wird!" Und er schenkte ihm die Nadeln.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox