Cilvēka radīšana / Die Erschaffung des Menschen

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Mēdzūlas pagasts
Year of recording
Age of informant 60
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Reiz vienā mājā dzīvojis slinks, slinks puisis un čakla meita. Puisis gulējis uz krāsns, bet meita vērpusi. Ienācis vecs vecītis, tas bijis pats Dieviņš, un prasījis ceļu. Puisis no krāsnsaugšas izstiepis lielu, gaŗu kāju un ar to parādījis Dieviņam ceļu, teikdams: vei, vei, uz to pusi, lai šis ejot. Meita nokaunējusies, ka puisis ar kāju ceļu rādījis, paņēmusi Dieviņu aiz rokas, izvedusi ārā un tad ar roku parādījusi, uz kuŗu pusi jāejot. Tad Dieviņš meitai teicis, ka šai tas slinkais puisis esot jāprecējot, citādi viņam nebūšot apgādnieka, un tas varot vēl nomirt badā.

No tā laika esot tā, ka slinkie puiši precējoties ar čaklām meitām un čaklie puiši ar slinkām meitām.

Einmal lebten auf einem Bauernhof ein fauler Knecht und eine fleißige Magd. Der Bursche lag auf dem Ofen, das Mädchen spann.

Es kam ein alter Mann herein, es war der liebe Gott selbst, und fragte sie nach dem Weg. Der Bursche streckte sein Bein hervor und zeigte damit Gott die Richtung, in die er gehen sollte. Das Mädchen schämte sich, dass der Bursche mit dem Fuß den Weg gewiesen hatte, nahm Gott bei der Hand, führte ihn hinaus und zeigte ihm dann mit der Hand, in welche Richtung er zu gehen hätte. Da sagte der liebe Gott zu dem Mädchen, dass es den faulen Burschen heiraten müsse, da er sonst niemand habe, der für ihn sorgen werde und also Hungers sterben könne.

Seit der Zeit sei es so eingerichtet, dass die faulen Burschen fleißige Mädchen und die fleißigen Burschen faule Mädchen heiraten.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox