Darbs, prāts un naids / Arbeit, Vernunft und Hass

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Plāņu pagasts
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Vecu vecos laikos cilvēki vē nekā nestrādāši un tāpat vie blandīšies bez darba apkārt. Šie nu cauras dienas gozēšies un un skatīšies, kā putni raunas, kā zvēri darās un kā upes skrien. Bet nu reiz pie cilvēkim atnācis vienc jaunc vīrs un sacīš, lei tak šie skatoties no putnim un no zvērim un sākot paši ar strādāt. Tas jaunais cilvēks bīš Darbs. Nu Darbs mācīš cilvēkim, lei sākot zemi strādāt. Nu cilvēki ar paklausīš Darbam, aizgāši uz vienu ieleju un sākuši ar nagim plēst zemi un sēši labību. Šie nu tikmēr plēsuši zemi, kamēr nagi palikuši jēli un ta metuši mieru. Bet sacēlušies plūdi un visa labība apslīkusi.

Nu Darbs stellēš cilvēkus aiz meža, tur šie satikšot šā brāli Prātu un tas nu šos izmācīšot. Labi. Cilvēki gāši aiz meža un satikuši Prātu un Prāts nu šos izmācīš, kā lei darot. Lei šie labību sējot augstākās vietās un lei zemākās atstājot nesētas. Un ta Prāts vē novēlēš cilvēkim govi un tā došot šiem saldu pienu, zirgs palīdzēšot strādāt un aita došot villu, ko drēbes taisīt.

Nu cilvēki darīši tā, kā Prāts šiem vēlēš. Sasēši labību un labība labi paaugusi. Nu cilvēki nopļāvuši labību un sākuši gūdrēt, kā dalīšot. Bet kamēr šie tā gūdrēši, tikmēr danācis vecs vecis, vārdā Naids, un nu apņēmies labību izdalīt. Naids sakrāvis labību div kaudzēs un mazāko kaudzi atdevis jaunajim un lielāko vecajim. Nu visi sākuši naidoties, ka lielo kaudzi atdo vecim, un šie tak esot dau mazāk strādāši, kā jaunie. Cilvēki nu tikmēr strīdēšies, kamēr sākuši plēsties un tikpat vē nevarēši labību visim pa prātam izdalīt.

No tās pašas reizas ar Naids, kā iekūlies cilvēku vidū, tā ar palicis vē līdz šai pašai baltai dienai.

In uralten Zeiten haben die Menschen nicht gearbeitet. Sie lungerten nur so ohne Arbeit herum. Tagelang saßen sie müßig herum und schauten zu, wie die Vögel sich abrackerten, wie die Tiere sich plagten und wie die Flüsse sich mit schnellem Strom bewegten. Aber einmal kam zu den Menschen ein junger Mann und sagte, sie sollten von den Vögeln und Tieren lernen und sich ebenfalls an die Arbeit begeben. Der junge Mann war die Arbeit. Die Arbeit lehrte die Menschen, das Land zu bebauen. Die Menschen gehorchten der Arbeit, begaben sich in ein Tal und begannen dort die Erde mit bloßen Händen aufzureißen und Getreide auszusäen. Sie versuchten so lange die Erde zu lockern, bis ihre Finger wund geworden waren. Da erhoben sich Fluten und ertränkten das Getreide.

Da schickte die Arbeit die Menschen in den Wald. Dort würden sie seinem (ihrem) Bruder, der Vernunft begegnen (Anm. der Übers.: Arbeit und Vernunft sind im Lettischen männlich), der sie belehren würde. Gut. Die Menschen begaben sich in den Wald, begegneten der Vernunft und die Vernunft belehrte sie, wie sie alles zu machen hätten. Das Getreide müssten sie an höher gelegenen Stellen aussäen, die tief liegenden Stellen sollten sie nicht besäen. Und die Vernunft empfahl den Menschen noch die Kuh, die ihnen süße Milch, das Schaf, das ihnen Wolle, aus der sie sich Kleider machen könnten, geben würden, und das Pferd, das ihnen bei der Arbeit helfen würde.

Jetzt machten die Menschen alles so, wie die Vernunft es ihnen geraten hatte. Sie säten Getreide aus und es geriet gut. Die Menschen mähten das Getreide und begannen zu überlegen, wie sie es unter sich verteilen sollten. Während sie aber noch überlegten, kam ein alter Mann herbei, der Hass, und versprach, das Getreide zu teilen. Der Hass teilte das Getreide in zwei Haufen, wobei er den kleineren Haufen den jungen Leuten, den größeren Haufen den alten Leuten gab. Damit waren die Jungen nicht einverstanden, denn sie hätten mehr gearbeitet als die Alten, die den größeren Haufen bekommen hatten. Die Menschen stritten so lange, bis sie sich zu schlagen begannen, und niemand konnte das Getreide so auf sie verteilen, dass alle zufrieden gewesen wären.

Der Hass war in die Mitte der Menschen gekommen, und von dem Tag an ist er bis heute unter ihnen geblieben.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox