Dievs žēlo paklausīgos / Gott erbarmt sich der Gehorsamen

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Smiltene
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Vecos laikos vienam iebūviešam gājis gŗūti. Rudzu sējamā laikā viņam nonīcis zirgs. Kad iebūvietis nopircis jaunu zirgu, tad jau bijusi ziema. Rudzi palikuši nesēti. Iebūvietis bijis pagalam nobēdājies, jo nākamam gadam maizes nav bijis, bet ēdēju Dieva svētība.

Īsi priekš ziemas svētkiem pie iebūvieša ienācis viens sirms vecītis un lūdzis nakts māju. Tas bijis pats Dievs, bet iebūvietis to nezinājis. Iebūvietis vecīšam nakts māju neliedzis. Kad mājnieki ēduši vakariņas, tad aicinājuši arī vecīti un to pacienājuši ar ko Dievs devis. Vakariņas ēdot, iebūvietis vecīšam stāstījis savas nelaimes. Vecītis noklausījies un beidzot piebildis, ka vēl jau neesot beidzamā rudzu sēja nokavēta. Kad būšot sējai laba diena, tad viņš atnākšot pie iebūvieša un palīdzēšot rudzus apsēt. Iebūvietis no sākuma gan brīnējās par vecīša savādo runu, bet beidzot arī apsolījies gaidīt, kad vecītis atkal nāks.

Ziemas svētku sestdienā vecītis atkal atnācis pie iebūvieša un teicis, ka lai nu dodot rudzu sēklu un lai jūdzot zirgu ecēšās. Iebūvietis ar vecīti aizgājuši uz klēti pēc rudzu sēklas. Vecītis piegrābis pilnu sētuvi ar rudziem un teicis, ka vairāk nevajadzēšot. Iebūvietis gan brīnījies, sak', kur tad nu ar vienu sētuvi sēklas var nosēt trīs pūrvietas rudzu, labi ka tur iznāk sēkla pāŗa birzēm! Bet vecītis teicis, ka pietikšot, un arī nosējis visas trīs pūrvietas. Iebūvietis sajūdzis zirgu ecēšās un noecējis tīrumu. Tā arī sniegā iesējuši un ieecējuši rudzus. Kad rudzi bijuši apsēti, tad vecītis atkal aizgājis un neņēmis no iebūvieša nekādas algas.

Nākamā vasarā iebūviešam paauguši varen skaisti rudzi. Iebūvietis izkūlis tik daudz rudzu, ka pieticis maizei un vēl atlicies ko pārdot.

 

In alten Zeiten hatte einmal ein Häusler ein sehr schweres Leben.

Gerade zur Zeit der Roggenaussaat verendete sein einziges Pferd

Es war bereits Winter, als der Häusler sich ein neues Pferd kaufen konnte. So konnte er keinen Roggen mehr aussäen. Der Häusler war überaus betrübt, denn nun hatte er für das nächste Jahr kein Brot, aber viele Esser.

Kurz vor Weihnachten kehrte bei dem Häusler ein alter Mann ein und bat ihn ums Nachtlager. Der Alte war Gott selbst, aber der Häusler wusste es nicht. Der Häusler gewährte dem Alten Nachtlager. Als er mit den Seinen beim Abendessen war, baten sie auch den Alten an den Tisch und bewirteten ihn damit, was Gott ihnen gegeben hatte. Beim Abendessen erzählte der Häusler dem Alten von dem Unglück, das ihn heimgesucht hatte. Der Alte hörte zu und sagte schließlich, er habe ja noch die letzte Möglichkeit, Roggen auszusäen, nicht versäumt. An einem Tag, der günstig für die Aussaat sein werde, wolle er zu dem Häusler kommen und ihm beim Säen helfen. Der Häusler wunderte sich über die seltsame Rede des Alten, aber schließlich versprach er auf ihn zu warten.

An dem Tag vor Weihnachten kam der Alte wieder und hieß den Häusler, ihm den Roggen zu geben und das Pferd vor die Egge zu spannen. Der Häusler und der Alte begaben sich zum Vorratshaus, den Saatroggen zu holen. Der Alte füllte einen Saatkorb und meinte, dass man mehr nicht nötig haben werde. Wohl wunderte sich der Häusler, wie er mit einem einzigen Saatkorb drei Loftstellen besäen wollte, aber der Alte sagte, es würde genügen. Und wahrhaftig besäte er alle drei Loftstellen. Der Häusler spannte das Pferd vor die Egge und eggte den Acker. Der Roggen wurde in den Schnee ausgesät und eingeeggt. Als sie damit fertig waren, ging der Alte davon, ohne einen Lohn für seine Arbeit zu verlangen.

Im nächsten Sommer hatte der Häusler prächtigen Roggen. Er erntete soviel Roggen, dass er reichlich Brot hatte und noch verkaufen konnte.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox