Pasaules radīšana / Die Erschaffung der Welt

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Kad pasaule vēl nebija radīta, tad Dievs lidinājās līdz ar Velnu bezgalīgā tukšumā. Tā lidinoties, Dievs reiz bija nodomājis sākt radīt pasauli. "Klau, Velns," tā viņš sacīja, "tu māki ātri skriet. Laidies lejup tālu, tālu! — tur tu redzēsi savādus gružus un putekļus viesulī griežamies. Satver tos, cik vari, saujā un atnes man!" Velns paklausīja un šāvās lejup. Lai gan viņš skrēja kā bults, tomēr pagāja labs laiks, līdz nokļuva pie apzīmētās vietas, kur gruži un putekļi griezās viesulī. Viņš sāka tos tvarstīt un arī satvēra cik necik saujās. Bet te nu Velns neuzticīgā prātā sāka domāt: ko gan Dievs darīšot ar šiem gružiem un putekļiem? Dievs varbūt gribot izlietot tos sev vien par labu, tādēļ nodomāja paturēt kādu drusku arī sevim. Bet kad nu Velnam nebija nekāda apģērba, kur gružus paslēpt, tad viņš ieņēma kādu mazumiņu no tiem mutē un citus nesa saujās Dievam. Kad bija atkal aizskrējis pie Dieva atpakaļ un sabēris atnestos gružus un putekļus Dievam saujā, tad Dievs sēja tos debess izplatījumā, sacīdams: "Lai aug un zaļo!" Un lūk, tūdaļ parādījās apakšā jauka zaļa, līdzena zeme. Koki auga acīm redzot, puķes sāka plaukt un ziedēt. Bet Velns nomanīja arī savā mutē kautko vareni augam. Viņš turēja gan muti visā spēkā cieti, bet nelīdzēja nekā, jo tur iekšā auga un auga vēl trakāki. Vaigi Velnam izspiedās kā kalni un viņš novērsās no Dieva, lai tas viņa seju neredzētu. Vēl gan mazu brītiņu Velns spēja saturēt muti cieti, bet tad spruka ar varu vaļā un gāzās lieli zemes piki laukā jaunai pasaulei virsū. Šie zemes piki, ko Velns izgrūdis no mutes, redzami vēl tagad pa visu zemes virsu un viņus sauc par kalniem. Als die Welt noch nicht erschaffen war, flogen Gott und der Teufel in einer unendlichen Leere herum. Bei einem solchen Flug beschloss Gott die Welt zu erschaffen. "Höre, Teufel," sprach er, "du kannst schnell laufen. Fliege ganz tief hinunter — dort wirst du Staub und Kehricht finden, der von einem Wirbelwind gedreht wird. Bring mir eine Handvoll davon!" Der Teufel gehorchte und schoß hinunter. Obwohl er so schnell lief, wie ein Pfeil, verging dennoch geraume Zeit, bis er an die Stelle kam, an der der Staub gewirbelt wurde. Er begann danach zu schaffen und ergatterte auch eine Handvoll. Aber da wurde der Teufel auch schon misstrauisch und überlegte, was Gott wohl mit dem Staub anfangen wolle. Sicherheitshalber wollte er ein wenig davon auch für sich behalten. Aber da der Teufel keine Kleidung hatte, in der er den Staub hätte verstecken können, nahm er etwas davon in den Mund; Den Rest brachte er Gott. Er kehrte zu Gott zurück und schüttete ihm den Staub und den Kehricht in die Hand. Gott streute den Staub in den leeren Raum aus und sprach: "Mag alles wachsen und grünen!" Und siehe: sogleich erschien unter ihnen eine schöne, glatte, grüne Erde. Die Bäume wuchsen zusehends, die Blumen begannen zu blühen. Aber der Teufel spürte, dass es in seinem Munde auch zu quellen und zu wachsen begann. Wohl biss er die Zähne zusammen, aber das half alles nichts, dem in ihm quoll und wuchs es immer gewaltiger. Die Wangen des Teufels blähten sich auf wie Berge, und er wandte sich von Gott ab, damit er nicht sein Gesicht sah. Noch einen Augenblick konnte der Teufel den Mund zusammenpressen, aber dann war ging es los: Große Erdklumpen schossen aus seinem Mund hervor und fielen auf die neue Erde. Diese Erdklumpen, die der Teufel ausgespieen hat, sind noch heute überall auf der Erde verstreut zu sehen, und man nennt sie Berge.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox