Pasaules radīšana / Die Erschaffung der Welt

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Ērģeme
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Velnam, kā tumsības kungam, nepatikuši Dieva gaisa spīdekļi: saule, mēnesis un zvaigznes, tādēļ ka tie izplata gaismu un dzīvību, lai cilvēki un visādi dzīvnieki varētu dzīvot, koki un visādi augi augt dzīvniekiem par uzturu. Viņš savā ļaunumā un skaudībā par to prātojis, kā šos gaismas devējus varētu iznīcināt. Pēdīgi viņš nolēmis, vispirms mēģināt iznīcināt zvaigznes, un ja tas izdotos, tad ķerties pie mēneša un vispēdīgi pie saules. Viņš naktī pacēlies gaisā un iesācis nolasīt zvaigznes, domādams, ka Dievs guļ, un tādēļ viņa nedarbu neredzēs. Kādā gaisa daļā Velns jau bijis nolasījis zvaigznes, kad Dievs atvēris debess logu un paskatījies uz pasauli. Viņš izbrīnījies, redzēdams, ka viena gaisa daļa pārvērtusies tumša. Drīz vien viņš ieraudzījis, ka Velns nolasa zvaigznes. Dievs par to ļoti saskaities un tūliņ izsūtījis Pērkonu un Zibeni, Velnu sodīt par viņa nedarbu. Pērkons un Zibens iesēdušies gaisa ratos un braukuši pa gaisu ar tik lielisku troksni un rībieniem, ka viss gaiss trīcējis un riteņi šķīluši uguni. Tādus gūstītājus redzot, Velnam neatlicies cits, kā bēgt no gaisa projām un raudzīt paslēpties savā miteklī zemes dziļumā. Bet Velnam nebijis tik liels ātrums, kā Pērkonam un Zibenim, kas vienmēr nākuši viņam tuvāk, tā ka bijis paredzams, ka tie viņu panāks, iekāms viņš sasniegs ieeju uz savu mitekli. Lai ātrāk varētu skriet, Velns nometis salasīto zvaigžņu maisu no kamiešiem, bet arī tas nelīdzējis: Pērkons un Zibens vienmēr nākuši tuvāk. Tādēļ Velnam vairs neatlicis cits, kā vēl no īsti augstā gaisa iemesties kādā ezerā. Pērkons un Zibens arī tūliņ bijuši klāt un sākuši ezeru pērt, tā ka ūdens strūklas izšāvušās gaisā. Bet Velnu ezera dibenā viņi nevarējuši sasniegt, tādēļ ka ezers nebijis sekls. Tomēr Velns diezgan sāpīgi sajutis Pērkona un Zibeņa pātagas cirtienus, kā dēļ viņš dziļumā lūdzis Pērkonu un Zibeni, lai mitējas ezeru pērt: viņš vairs nekad neiešot nolasīt zvaigznes. Redzēdami, ka ezerā nav iespējams Velnu nosist, Pērkons un Zibens arī mitējušies pērt ezeru, nosolīdāmies Velnu par viņa nedarbu pienācīgi sodīt citā reizē, kad to sastapšot pieiejamākā vietā. Viņi aizbraukuši atpakaļ uz debesim. Dievs tajā gaisa daļā, kur Velns bija nolasījis zvaigznes, izkaisījis jaunas zvaigznes. No tās reizes Velns vairs nekad neiedrošinājoties aizskart gaismas spīdekļus un no Pērkona un Zibeņa viņš ļoti baidoties un katru reizi, Pērkonam ceļoties iebēgot ezera vai atvara dibenā. Der Teufel als Herr der Finsternis konnte die Himmelslichter Gottes nicht leiden: Sonne, Mond und Sterne verbreiteten Licht und Leben, so dass Tiere und Menschen leben und Bäume und andere Pflanzen zur Nahrung der Tiere gedeihen konnten. In seiner Bosheit und in seinem Neid grübelte der Teufel nach, wie er diese Lichtspender vernichten könnte. Schließlich beschloss er, zuerst die Sterne zu vernichten. Sollte es ihm gelingen, so wollte er sich an den Mond und an die Sonne heranmachen. Nachts erhob er sich in die Luft und begann, die Sterne einzusammeln, denn er war überzeugt, dass Gott schlafe und deshalb seinen Unfug nicht bemerken werde. Der Teufel hatte schon eine Menge Sterne eingesammelt, als Gott plötzlich das Fenster öffnete, um die Welt zu betrachten. Da, wunderte er sich, als er sah, dass ein Teil der Luft zu Finsternis geworden war. Bald bemerkte er, dass der Teufel dabei war, die Sterne einzusammeln. Darüber wurde Gott sehr böse und schickte gleich Donner und Blitz aus, den Teufel für seinen Unfug zu bestrafen. Donner und Blitz setzten sich in ihren Wagen und fuhren mit einem solchen Lärm und Gedröhne durch die Luft davon, dass die Luft erzitterte und dass Feuer aus den Rädern schoss. Als der Teufel seine Verfolger erblickte, blieb ihm nichts anderes übrig, als die luftigen Höhen zu verlassen und in seine Behausung, die sich tief in der Erde befand, zu fliehen. Aber der Teufel konnte nicht so schnell laufen, wie Donner und Blitz die sich ihm schnell näherten, so dass zu befürchten war, dass sie ihn einholen würden, bevor er seine Behausung erreicht haben würde. Um schneller laufen zu können, warf der Teufel den Sack mit den eingesammelten Sternen von seinen Schultern ab, aber auch das half nichts: Der Blitz und der Donner kamen geschwind näher. Deshalb blieb dem Teufel nichts anderes mehr übrig, als aus der Höhe in einen See zu springen. Gleich waren auch der Blitz und der Donner zur Stelle und begannen den See so zu peitschen, sodass Wasserstrahlen hochschossen. Doch den Teufel, der auf dem Grund hockte, konnten sie nicht erreichen, weil der See tief war. Dennoch bekam der Teufel recht schmerzlich die Peitschenhiebe von Donner und Blitz zu spüren. Deshalb flehte er aus der Tiefe Donner und Blitz an, mit dem Peitschen aufzuhören und versprach ihnen, nie mehr Sterne zu stehlen. Als Blitz und Donner sahen, dass sie den Teufel auf dem Grund des Sees sowieso nicht erschlagen konnten, hörten sie auf, den See zu peitschen und gelobten, den Teufel für seine böse Tat ein andermal gehörig zu bestrafen. Sie fuhren zum Himmel zurück. Gott ersetzte die, vom Teufel gestohlenen Sterne durch Neue. Aber seit der Zeit wagte der Teufel nicht mehr, sich an die Himmelslichter heranzumachen, und vor Blitz und Donner fürchtet er sich sehr: sobald es zu donnern beginnt, ergreift er die Flucht und taucht auf den Grund des Sees.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox