Dieva kalts un Velna izkapts / Die Sichel Gottes und die Sense des Teufels

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Vestiena
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Juris Ozoliņš iesācis tā: "Muns brālēns — ek tu jau pazini — Lejas Kuilīts, kas bij par tiesas priekšsēdētāju — kad nomirs, tad Vellam ar Pēteri izcēlies sīvs strīdiņš: katrs domāj, ka dvēsele viņam piederot. Aktis tikušas pārmeklētas — Pēteris turējies, ka viņam: jo esot atraitnes pabalstījis un bāriņiem taisnu tiesu devs; Vells atkal tiepies, ka viņam: jo kukuļus ņēmis, licies ar cigāriem krietni pacienīt un lab dzērāja godu esot izpelnījies. Strīda nekādi nevarējuši nobeigt un tā strīdoties gājuši pa mūsu lielo pļavu — ek, tur pie ta šķūņa, kur tas putras spainis stāvējs, ek, tu jau zini! — tur bijši mūsējie, sienu pļāvuši; izkapt's bijšas turpat pakārtas. Te abi apņēmušies strīdu izšķirt: iet pļauties; kuŗš vinnēs, tam dvēsele. Paņēmuši izkapt's un ta tik vaļā. Vells jau bijis priekšā — te Pēteris ieraudzījs akmintiņu, paķērs — norāvs gar izkaptes zobiem strings, strings! un gerrām gan! Vells gan saucis Pēteri, Pēteri, paskandini to izkapti, bet Pēteris vairs nelicies ne dzirdot. Tā tad Pēteris vinnējs. Juris Ozoliņš begann so: "Mein Vetter — ach, du hast ihn ja auch gekannt — der Lejas Kuilīts, der Gerichtsvorsitzender gewesen war, verstarb. — Da gerieten der Teufel und Petrus in Streit, denn jeder von den Beiden dachte, die Seele gehöre ihm. Petrus begründete es damit, dass er Witwen unterstützt habe und zu Waisen gerecht gewesen sei; Der Teufel jedoch wollte das abstreiten: Er habe sich bestechen und sich dicke Zigarren schenken lassen, er habe auch den Ruf eines Trinkers gehabt. So stritten sie und kamen zu keinem Ergebnis. Sie gingen, immer noch sich streitend, über unsere große Wiese — da, neben der Scheune, wo der Grützetopf stand, nun, du weißt es ja! — dort hatten die Unsrigen Gras gemäht und die Sensen waren dort aufgehängt. Da beschlossen die Beiden den Streit so zu entscheiden: Sie wollten um die wette mähen, und der Sieger sollte die Seele bekommen. Sie ergriffen die Sensen und das Mähen konnte losgehen. Der Teufel ging voran. Da erblickte Petrus einen Stein, ergriff ihn und zog damit — strings, strings! — über das Blatt der Sense — und vorbei war er, Wohl rief der Teufel: "Petrus, Petrus, lass die Sense singen!" Aber Petrus hörte nicht mehr auf ihn. So hatte Petrus gewonnen."
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox