Velns noslēpj uguni / Der Teufel versteckt das Feuer

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Cesvaine
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Kāpēc bezdelīgai astē robs un krūtažā sarkanas spalvas, senos laikos veci cilvēki izskaidrojuši tā. Reiz Dievs ar kalēju sastrīdējušies. Nu Dievs gribējis kalējam atriebties, bet nekā nevarējis. Viņam vajadzējis dabūt vienu dzirksteli no kalēja smēdes, un tad tā lieta bijusi cauri, tad viņš varējis tūlīt atriebties. Dievs pēc uguns dzirksteles sūtījis pie kalēja visvisādus zvērus, lai tie aiziet un nozog. Zvēri gājuši viens pēc otra, bet neviens nebijis tik manīgs. Kalējs bijis tik veicīgs un izmanīgs, ka viņš ar savu veiklību un izmanību visus noķēris un dūšīgi pārmācījis un palaidis vaļā. Dievs nu noskatījies, ka bezdelīga esot ļoti manīgs putns. Dievs viņu aizsaucis pie sevis un viņai izstāstījis visu, kas viņam par nelaimi ar kalēju esot, un vai šī nevarētu nozagt vienu dzirksteli uguns no smēdes. Bezdelīga nodomājusi un teikusi, lūkošot. Viņa aizskrējusi uz smēdi un ļoti veicīgi noķērusi vienu dzirksteli un ar visu skrējusi no smēdes laukā. Kalējs manījis un ar lielām luškām vai stangām saķēris bezdelīgai pie astes spalvām un turējis cieti, bet bezdelīga, kā skrējusi, tā izrāvusi spalvas no astes pret stangām un tās palikušas stangās, bet pati aizlaidusies projām pie Dieva. No tās reizes viņai spalvas vairs neataugušas, un tā viņai vēl šo baltdien astē no kalēja stangām izkniebts robs. Viņa uguns dzirksteli aiznesusi Dievam. Dievs bijis ļoti priecīgs un bezdelīgai zem pakakles iedāvājis sarkanas spalvas par to, ka viņa uguns dzirksteli uznesusi Dievam. Tā viņai vēl šo baltdien robs astē un sarkanais kušķis pakaklē. Warum die Schwalbe eine Lücke im Schwanz und eine angesengte Kehle mit roten Brustfedern hat — das erklärten früher alte Leute auf folgende Weise: Einmal waren Gott und der Schmied in Streit geraten. Gott wollte sich an den Schmied rächen, wusste aber nicht, wie. Er musste zuerst einen Feuerfunken aus der Schmiede bekommen, dann konnte er Rache nehmen. Gott schickte verschiedene Tiere los, dem Schmied das Feuer zu stehlen, aber keines der Tiere war so geschickt, dass es das geschafft hätte. Der Schmied war so schlau und griff so rasch zu, dass er jeden Feuerdieb erwischte und ihm eine ordentliche Lehre erteilte. Dann ließ er ihn laufen. Gott hatte beobachtet, dass die Schwalbe ein sehr geschickter Vogel war. Da ließ Gott sie rufen und erzählte ihr von seinem Streit mit dem Schmied, wobei er sie bat, ihm einen Feuerfunken aus seiner Esse zu holen. Die Schwalbe überlegte ein wenig und sagte dann, sie werde es versuchen. Sie flog in die Schmiede, ergriff rasch einen Feuerfunken und ergriff die Flucht. Der Schmied bemerkte sie, packte sie mit seiner großen Zange am Schwanz und hielt sie fest. Aber die Schwalbe riss sich los und ließ die Schwanzfedern in der Zange zurück. Dann eilte sie zu Gott. Die herausgerissenen Schwanzfedern sind ihr jedoch nicht nachgewachsen, so dass die Schwalbe seit der Zeit eine Lücke im Schwanz hat. Den Feuerfunken brachte sie Gott. Gott war sehr froh darüber und schenkte der Schwalbe einige rote Federn an der Kehle als Zeichen dafür, dass sie Gott das Feuer gebracht hatte. So hat sie noch heute die Lücke im Schwanz und rote Federn an der Kehle.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox