Slimības / Krankheiten

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Ērgļi
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Viens ķēniņš gauži saslimis un izsolījis lielu maksu tam, kas viņu izārstē. Nākuši šādi ārsti, nākuši tādi, bet neviens nevarējis ārstēt. Te vienu dienu arī tāds vecs vecītis atlīdis: lai laižot viņu pie ķēniņa — kas zin, vai neizdziedināšot. Bet sulaiņi skrandaino veci labi izzobojuši: tāds arī te gribot plātīties! un kā nekā — lai tūliņ ejot projām! Par laimi, aizejot vecim, itin neviļot, gadījies ar pašu ķēniņa meitu satikties. Stāstījis tai par šo lietu. Un ķēniņa meita tad iedevusi vecītim naudu labākas drēbes nopirkt, lai sulaiņi vairs nedzītu projām. Vecītis nopircis jaunas drēbes un nu kā nācis, tūliņ ietapis pie slimā ķēniņa. Iegājis tur un prasījis, lai iedodot pannu un atnesot no kūts govju mēslus, tās būšot būs zāles. Labi. Atnesuši mēslus, vecītis ielicis mēslus pannā, iekurinājis krāsni un nu graizījis ar nazi tos mēslus un cepis un grauzdējis, kamēr sagrauzdējis par smalkiem putekļiem. Tad sabēris putekļus 10 papīra turzās un stāstīja, ka nu zāles esot gatavas. Citi dakteŗi, kas tur ap ķēniņu bijuši, brīnījušies: "Kas tas tāds par pulveri?" un sākuši ostīt. Bet viens dakteris, nekā saost nevarēdams, godīgi paņēmis pulveri, iebāzis mutē un sācis smeķēt. Bet ķēniņš, redzēdams, ka lepnais dakteris bāž mēslus mutē, nevarējis vairs nociesties, sācis gardi smieties. Tomēr — kas nu noticis — smejoties ķēniņam slepenais augons rīklē pārtrūcis un nu sāpes kā ar roku bija atņemtas. Drīzi ķēniņš palicis pavisam vesels un patencinādams piešķīris vecītim izsolīto maksu. Ein König war schwer erkrankt. Er versprach eine hohe Belohnung demjenigen, der ihn heilen würde. Es kamen viele verschiedene Ärzte an, aber niemand konnte ihn heilen. Eines Tages kam ein altes Männchen angeschlichen: Man möchte ihn zum König lassen, er glaube, er könnte ihn vielleicht heilen. Aber die Diener lachten den zerlumpten alten Mann aus: Er solle sich gleich davonmachen. Zum Glück begegnete der Alte beim Weggehen der Königstochter selbst. Er erzählte ihr von seiner Absicht. Da gab die Königstochter dem Alten Geld — er solle sich bessere Kleider kaufen, dann würden die Diener ihn nicht mehr davonjagen. Der Alte kaufte sich neue Kleider. Als er jetzt wiederkam, gelangte er gleich zum König. Als man ihn hereingelassen hatte, verlangte er einen Tiegel und ließ Kuhmist aus dem Stall herbeiholen, um eine Arznei zu bereiten. Gut. Der Kuhmist wurde herbeigeholt. Der Alte legte ihn auf den Tiegel, machte den Herd an, briet den Mist, zerschnitt ihn mit dem Messer und trocknete ihn so lange, bis er zu feinem Pulver zerfiel. Er schüttete das Pulver in zehn kleine Papiertüten und sagte, die Arznei sei jetzt fertig. Die anderen Ärzte, die sich inzwischen um den König versammelt hatten, wunderten sich, was das wohl für ein Pulver sei und, begannen daran zu riechen. Einer der Ärzte, als er keinen Geruch wahrnehmen konnte, nahm das Pulver in den Mund, um seinen Geschmack zu prüfen. Als der König sah, dass der feine Doktor sich den Kuhmist in den Mund steckte, brach er in herzhaftes Lachen aus. Beim Lachen jedoch brach das heimliche Geschwür in der Kehle des Königs auf. Jetzt waren die Schmerzen wie weggeblasen. Der König wurde bald ganz gesund. Er dankte dem Alten und gab ihm den versprochenen Lohn.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox