Pūķis apvainots / Der Drache ist beleidigt

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Drusti
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Dzīvojuši divi kaimiņi, vienam bijis labības pūķis, kas otram visu labību iznesis, gan no piedarba, gan no klēts. Saimnieks izmēģinājies pūķi novaktēt, bet kā nevarējis, tā nevarējis, labība zudusi tāpat jo projām; izprasījies padoma arī citiem, bet neviens nezinājis pamācīt. Te gadījies viens vecītis, kas mācījis, lai turot uz klēts sliekšņa vienmēr, un labību vētījot, uz piedarba sliekšņa, labības pļaujamo izkapti, tad pūķis netikšot pie labības. Nākošu reizi, kviešus vētot, saimnieks darījis pēc vecīša mācības, un nu kviešu guba celtin cēlusies, pūķis nevarējis piekļūt. Izmēģinājies, tas aizskrējis pie sava saimnieka, lai nākot un noņemot no kaimiņu piedarba sliekšņa tur gulošo "zilo tārpu", kas šā nelaižot iekšā. Saimnieks, izdomājis iešanai kādu iemeslu, arī gājis, un piedarbā ieiedams, noņēmis, vienaldzīgs izlikdamies, izkapti no sliekšņa. Pūķis arī tūliņ iekšā un, par nerrošanu atriebdamies, ņēmis labību cik tik vien spējis; palicis tīri zils melns un augšā ceļoties, lielās nastas apgŗūtināts, kā par nelaimi izlaidis troksni. Pūķa saimnieks (šis visu pūķa rīkošanos varējis redzēt, kamēr kaimiņš neko nenomanījis), to dzirdēdams pasmējies, par ko pūķis tā noskaities, ka kviešus uz vietas turpat izbēris un atpakaļ aizskrējis, nodedzinājis sava saimnieka mājas, pats nezin, kur pazuzdams.

Cits atkal stāstījis citādi. Pēc tam, kad pūķi nosprieduši māju nodedzināt, tie norunājuši arī, kur katrs apmetīsies, lai varētu nolūkoties mājas degšanā. Pirmais izraudzījies derīgu vietu sētmalā vecā slotas stupē, otrs turpat ratu rumbā. Puisis pie sevis nodomājis šos kundziņus drusku pamācīt. Kādai ēkai pilnās liesmās degot, viņš paķēris minēto stupi un iesviedis ar visu tanī ielīdušo pūķi ugunī. Uguns novilnījusies vien un nokrākusies. Gan gribējis iemest liesmās arī rumbu ar otru pūķi, bet tas, rumbu augšā ceļot, pa otru galu izkritis un aizbēgdams izmucis savam pelnītam sodam.

Es lebten einmal zwei Nachbarn. Der eine hatte einen Korndrachen, der dem anderen alles Korn aus der Tenne und aus dem Vorratshaus stahl. Der Bauer versuchte Wache zu halten, aber er konnte den Drachen nicht fassen, und das Korn verschwand wie vorher. Er fragte auch andere Leute um Rat, aber niemand verstand ihm zu helfen. Schließlich riet ihm ein alter Mann, er solle immer auf der Schwelle des Vorratshauses eine Sense liegen lassen. Auf der Schwelle zur Tenne solle er ebenfalls eine Sense legen, wenn Korn gewindet werde. Dann werde der Drache nicht an das Korn herankommen können. Der Bauer handelte nach dem Rat des Alten, und nun mehrte sich sein Weizen, den der Drache konnte an ihn nicht mehr herankommen. Nachdem er vergeblich versucht hatte, an das Korn heranzukommen, lief der Drache zu seinem eigenen Bauer und bat ihn, er möchte kommen und den blauen Wurm von der Schwelle nehmen, der ihn nicht hereinlasse. Der Bauer dachte einen Vorwand aus und stattete seinem Nachbar einen Besuch ab, wobei er ganz gelassen die Sense von der Schwelle nahm. In demselben Augenblick war der Drache in dem Vorratshaus und — aus Ärger darüber, dass man ihn so genarrt hatte — nahm er soviel Korn, wie er nur zusammenraffen konnte. Er selbst schwoll schwarz-blau an. Als er sich nun mit der schweren Last erheben wollte, entschlüpfte ihm ein Wind. Der Bauer des Drachen (er konnte alle sehen, was sein Drache tat, während der Nachbar den Drachen nicht sah) hörte es und lachte auf, worüber der Drache so zornig wurde, dass er den Weizen auf der Stelle wieder ausschüttete und davonrannte. Er steckte den Hof seines Bauern in Brand und verschwand — niemand weiß, wohin.

Ein anderer hat es anders erzählt. Nachdem die Drachen beschlossen hatten, den Hof in Brand zu stecken, besprachen sie auch, wo ein jeder sich verstecken wollte, um dem Brand zuzusehen. Der eine versteckte sich in einen alten Besen, der am Zaun lag, der andere kroch in eine Radbüchse. Der Knecht beschloss die beiden Herrchen ein wenig zu belehren. Er packte den alten Besen und schleuderte ihn zusammen mit dem darin hockenden Drachen in die Flammen. Das Feuer verschlang es mit Brausen. Der Knecht wollte auch den anderen Drachen ins Feuer werfen, aber als er die Radbüchse ergriff, schlüpfte der Drache zum anderen Ende (der Radbüchse) hinaus und floh. Auf diese Weise konnte er der verdienten Strafe entrinnen.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox