Velni nēsā akmeņus / Die Teufel tragen Steine

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Aumeisteru pagasts
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Liepu alās (pie Cēsim) dzīvojuši velni. Viņi nākuši uz tirgiem ar cilvēkiem zirgus mīt un pirkt. Velni tad bijuši cilvēku izskatā. Neviens tos nevarējis atšķirt no īstiem cilvēkiem. Bet ja kāds tirdzinieks aizmetis sev priekšā krustu, tad tūliņ ieraudzījis, ka velniem no bikšu starām ir izkārušies astu gali. Velni piekrāpuši daudz cilvēku. Viņu dotā nauda pārvērtusies, kad viņas īpašnieks pārgājis pār ūdeni, par spaļiem, zirgu mēsliem un pelavām. Ja pārdevējam negadījies par ūdeni iet, tad nauda pastāvējusi līdz tam laikam, kamēr tas pār kādu tiltu pārgājis. Tas pats bijis arī ar velnu zirgiem, ja kāds to iemijis vai nopircis. Tiklīdz ar zirgu pārgājuši pār tiltu, tas tūliņ palicis par salmu kūli. Cilvēki žēlojušies valdībai un mācītājiem. Drīz vien uz velnu alām aizbraukuši divpadsmit mācītāji, lūguši Dievu un Jēzus vārdā likuši, lai velni iziet no alām un iet uz jūru. Bet velni neklausījuši, mēdījušies un stāstījuši, kādus grēkus katrs mācītājs esot padarījis. Viens mācītājs esot, vēl mazs puika būdams, tirgū nozadzis kleņģeri.

"Un tu," — teikuši velni uz otru mācītāju, "uztaisīji meitai bērnu."

"Tur, lūk, tas ir meitas bērns. Tas nu gan mums būtu jāklausa," teikuši velni un rādījuši uz trešo mācītāju.

Katram mācītājam bijis savs grēks. Mācītāji lūguši Dievu un gavējuši pie velnu alām trīs dienas un naktis. Beidzot arī velni izgājuši no alām un aizgājuši uz jūŗu. Viņu lielākais naidnieks, Pestītājs, tos piekalis tur pie liela akmeņa.

Tā izbeidzies pēdīgais velnu miteklis.

In den Liepas-Höhlen bei Cēsis haben früher Teufel gewohnt. Sie besuchten Märkte, kauften und tauschten Pferde und hatten ein menschliches Aussehen. Niemand konnte sie von echten Menschen unterscheiden. Aber sobald ein Marktbesucher sich bekreuzigte, bemerkte er gleich, dass die Schwanzspitzen der Teufel aus den Hosenbeinen hervorlugten. Die Teufel betrogen viel Menschen. Das Geld, das sie bezahlten, verwandelte sich — sobald der Besitzer einen Fluss oder einen Bach überquert hatte, in Spreu oder in Pferdmist. Wenn der Mann, der das Geld bekommen hatte, zunächst kein Wasser zu überqueren hatte, blieb das Geld so lange bestehen, bis er über eine Brücke gegangen war. Ebenso verhielt es sich mit den Pferden der Teufel, die man von ihnen kaufte oder eintauschte. Kaum war man mit einem solchen Pferd über eine Brücke gegangen, da verwandelte es sich in ein Strohbündel. Die Menschen beklagten sich bei dem Pfarrer und bei der Regierung. Zwölf Pfarrer kamen angefahren und begaben sich zu den Teufelshöhlen. Dort beteten sie und befahlen den Teufeln im Namen Jesu die Höhlen zu verlassen und sich zum Meer zu begeben. Aber die Teufel gehorchten nicht, sie spotteten nur und zählten auf, welche Sünden jeder der Pfarrer begangen habe. Einer der Pfarrer habe schon als kleiner Junge auf dem Markt eine Brezel gestohlen.

"Und du," sagten die Teufel zu einem anderen Pfarrer: "du hast einem Mädchen ein Kind gemacht!"

"Der da," sagten die Teufel und zeigten auf den dritten Pfarrer, "der ist das Kind eines ledigen Mädchens, dem müssten wir eigentlich gehorchen!"

Jeder der Pfarrer hatte seine Sündenlast. Drei Tage und drei Nächte fasteten und beteten die Pfarrer vor den Höhlen der Teufel. Schließlich verließen die Teufel die Höhlen und begaben sich zum Meer. Der Heiland, ihr größter Feind, hat sie dort an einen großen Fels geschmiedet.

So wurde die letzte Behausung der Teufel zerstört.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox