Velni mānās / Die Teufel täuschen

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Smiltene
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Tas man pašai gadījās. Pēc Trīkumdienas to svētdienas vakaru Pāpīnas krodzīnā bī deramdiena un mēs ar no Smiltenes pagasta Liepīnas mājas aizgājām uz Pāpīnas krodzīnu Bilskas pagastā. Ka nu nācām, ta jau bī krietni vēls un mēs ar otru meitu gājām no pakaļas un mums akal pa priekšu gāja vaļniece ar savu vīru un vē div puiši. Kā nu mēs nogriezāmies no lielceļa un gājām pa mājas ceļu, ta es pamanīju, ka no Liepīnas silīna iznāk tāds lielc mellc, kā lācis kā, un nāk pa ežīnu augšā, pāriet pār ceļu pāri un tik iet prom uz Antužas mājas pusi. To lielo mello bī otra meita ar pamanīsi un šī nu sacīja: "Annī', vai tu ar redzi to lielo mello? " Es jau redzēju ar un sacīju šai pretī: "Lienīt', vai tu ar redzi?" Nu Lienīte kliedza uz viena puiša: "Jēpi, vai tu ar redzi ?" Nu šie vīrieši visi trīsi sacīja: "Jā, redzam gan. Iesim, saķersim un saplēsīsim, kā vellu!" Nu visi trīsi pļāvās mellajam virsū. Bet uzreiz tas mellais, kur palika, kur ne, pazuda uz vietas un šie nu visi atnāca apakaļ un mēs gājām uz māju. Ka nu atnācām mājā un sākām stāstīt, ta vaļnieces māte sacīja tā: "Nevajaga uz ceļa bilst, ka ko redz. Tā nelaime vie bī, ko jūs redzējāt." Un tā ar bī. Vaļniecei bī liela ālavīcas aita un tā rītīnā bī beigta un tā augšu pēdu atgriezta un kājas izstieptas katra uz savu pusi. Das habe ich selbst erlebt. Am Sonntag nach dem Dreikönigstag war Ding-Tag im Pāpiņas-Krug. Wir gingen von dem Liepiņa-Hof in Smiltene zum Pāpiņas-Krug in Bilska. Als wir nach Hause gingen, war es schon sehr spät. Ich und eine andere Magd gingen als letzte, vor und der Knecht und seine Frau und vor ihnen noch zwei junge Burschen. Als wir von der Landstraße auf die Seitenstraße, die nach dem Liepiņas-Hof führte, einbogen, da bemerkte ich, dass aus dem kleinen Walde des Liepiņas-Bauern etwas großes und Schwarzes wie ein Bär hervorkam und sich am Feldrain entlang in die Richtung des Antuža-Hofes bewegte. Auch die andere Magd hatte das Große Schwarze bemerkt und rief: "Anniņa, Anniņa siehst du auch das Große Schwarze?" Ich sah es und sprach: "Ja, Lienīte, siehst du es auch?" Da rief Lienīte einem der Burschen zu: "Jēpis, siehst du es auch?" Da antworteten alle drei Männer: "Ja, wir sehen es auch! Wir wollen es einholen und in Fetzen zerreißen wie einen Teufel!" Und alle drei liefen dem Schwarzen nach. Aber das Schwarze war auf einmal und ganz plötzlich verschwunden. Die drei Männer kehrten zu uns zurück, und wir gingen alle zusammen nach Hause. Zu Hause begannen wir von unserem Erlebnis zu erzählen. Da sagte die Mutter der Knechtsfrau: "Man soll unterwegs nicht darüber sprechen, wenn man etwas sieht. Es war ja nur Unglück, dass ihr gesehen habt." Und so war es auch. Die Knechtsfrau hatte ein großes Mutterschaf. Es war am nächsten Morgen tot: es lag auf dem Rücken und streckte alle Viere von sich.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox