Velni mantas nesēji / Teufel als Zuträger von Schätzen

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Sīkrags
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Reiz Šonaks bijis Rīgā ar kartupeļiem. Pārdevis visu, gājis pa Rīgu pastaigāties un iepirkties. Te Domas tirgū nācis viens vīrs pretī ar skaistu kastīti rokā: vai negribot vellu pirkt? Smuka kastīte arī — lai pērkot vien! Šonaks nopircis arī — dārgi nav bijis. Aizgājis pie laivas, attaisījis vaļā — apskatījies: bijusi viena govs auss iekšā. Sadusmojies un iesviedis to jūŗā. Nu braukuši uz mājām — bijis rāms laiks — citi netiek nekur uz priekšu, bet Šonakam iet laiva kā stīmers. Pārbraukuši mājās, nākuši malā — zaļš jaunskungs pretī — prasījis: kādu darbu došot? Gājuši zvejot. Jaunskungs zvejojis vareni. Bet cik ilgi tad nu zvejos? Jānāk malā arī. Iznāk malā — jaunskungs prasa atkal darbu; kad ne — grib Šonakam galu darīt. Šonaks nu licis citiem vīriem, lai met mazgas (mezglus) striķos, cik tikai vien spēj. Bet cik vīri varējuši samazgāt (samezglot), tik tas sātāns atlaidis. Nu devis citus darbus, bet kādu darbu vien uzdevis, jaunskungs drīz vien padarījis. Pa tam Šonakam nomirusi sieva; kaķi klētī viņai (mironei) visas acis izēduši. Darba jau drīz sāka pietrūkt. Beidzot jaunskungs gribējis, lai iet pie katra saimnieka — paņem vienu teļu. Šonakam tīri posts — nevar nekā viņu valdīt. Bet Šonakam bijis vecs tēvs vēl dzīvs. Tas bijis tik gudrs, ka varējis pasacīt, cik katram saimniekam teļu piedzimšot. Šis nu redz, ka dēlam vairs lāgi neies, piesaucis klāt un pamācījis: "Mans dēls, tev jāņem vilnas ķēde un tas velns jāpiesien, citādi no tā vaļā nevar tikt." Dēls arī tā darījis un tad velns pazudis. Einmal hatte Šonaks Kartoffeln nach Riga gebracht. Nachdem er sie verkauft hatte, ging er durch die Straßen spazieren und wollte ein paar Besorgungen machen. Auf dem Dom-Markt kam ihm ein Mann entgegen, der ein schönes Kästchen in der Hand trug: ob er nicht den Teufel kaufen wolle?

Das Kästchen sei auch so schön — er solle doch ruhig kaufen!

Nun gut, Šonaks kaufte das Kästchen, es war ja auch nicht teuer. Als er zu seinem Boot zurückkam, öffnete er das Kästchen: es war nur ein Kuh Öhr drin. Da wurde er böse und warf das Kästchen ins Meer. Es war Windstill. Die anderen Leute kamen nicht voran, aber Šonaks Boot fuhr wie ein Dampfer. Als er ans Land ging, kam ihm ein grüner Bursche entgegen und fragte, welche Arbeit er verrichten solle. Nun, sie gingen fischen. Der junge Bursche fischte prächtig. Aber wie lange soll man denn im Wasser bleiben. Man muss ja schließlich wieder ans Land kommen. Kaum stand der Bursche am Ufer, da verlangte er schon wieder Arbeit; wenn er keine Arbeit bekomme, wolle er Šonaks umbringen. Da befahl Šonaks anderen Knechten, so viele Knoten in Leinen zu binden wie nur möglich, und es so schnell zu machen, wie nur möglich. Aber soviel Knoten auch die anderen Männer banden, der Satan löste sie alle ganz allein. Da trug er ihm andere Arbeiten auf, aber was er ihm auch an Arbeit auferlegen mochte, der Bursche war sehr schnell damit fertig. Inzwischen war die Frau von Šonaks gestorben, und die Katzen hatten ihr in der Klete (im Vorratshaus) die Augen aus der Stirn gefressen. Bald konnte er keine Arbeit mehr finden. Aber Šonaks hatte noch einen alten Vater. Der Vater sah, dass es seinem Sohn nun nicht mehr gut ging. Er rief ihn zu sich und belehrte ihn: "Mein Sohn, du musst eine wollene Kette nehmen und den Teufel anbinden, sonst wirst du ihn nicht loswerden. Der Sohn tat es, und der Teufel verschwand.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox