Pērkons vajā velnus / Perkons (der Donner) verfolgt die Teufel

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Vatrāne
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Vecos laikos, kad minētais Kuplais Kārlis vēl zēns bijis un ganījis Vatrānes muižā putnus, tad viņam ar savu māti katru vakaru bijis jāiet uz lielo ērbēģi (kungu namu) vakariņās un no turienes atkal atpakaļ uz putnu kūti gulēt. Atpakaļ uz putnu kūti ejot, tad nu Kuplais Kārlis gandrīz katru vakaru redzējis pašu velnu. Bijis liels melns kungs ar spīdošām pogām un gaŗu melnu platmali galvā. Šis kungs, kas cits nekas nebijis, kā pats velns, iznācis no lielā ērbēģa un iegājis dreipūzī (kalpu māja, kuŗā agrāk bijusi oranžereja un tādēļ arvienu saukta par dreipūzi). Šo melno kungu Kuplais Kārlis aizvien rādījis arī savai mātei, bet tā nekā neredzējusi un dēlu katrreiz izbārusi, ka šis tādus niekus runājot, kaut gan dēls stipri apliecinājis, ka redzot un redzot pašu nelabo. No dreipūža velns laikam aizgājis uz kūts augšu, jo tur, kā runājuši, viņš dzīvojis. Reiz taču gadījies, ka velns no Vatrānes muižas ticis izdzīts. Tas noticis šā. Minētam Kuplajam Kārļam, kā putnu ganam, bijis pavēlēts tītarus no lietus sargāt. Lietum nākot, viņi katrreiz bijuši jādzen kūtī. Reiz nācis no Bērzu muižas puses mazs lietus padebesītis ar pērkonu. Kuplais Kārlis, tikko šo debesīti pamanījis, tā arī tūlīt dzinis tītarus uz kūti, jo lietus nācis ļoti ātri. Pērkons tikai vienu reizi aizrūcies un vairāk nebijis dzirdams, bet lietus kāpis acim redzot uz augšu. Tikko tītari bijuši sadzīti laidarā, te Kuplais Kārlis uz reizi izdzirdis uz kūts augšas lielu troksni, it kā kad lielus kokus plēstu jeb lauztu. Viņš skrējis skatīties un ieraudzījis, ka velns bijis uzlauzis durvis, kas vedušas no kūts augšas no trepēm zemē, un ar visām durvim skrējis ar viesuli pa gaisu projām. Tagad arī velns izskatījies tāds pats kā vakaros pie ērbēģa melns kungs ar spīdošām pogām; tikai tagad bijis ar divām galvām. Līdz smēdei velns noskrējis ar visām durvim, bet tur nosviedis durvis zemē un aizskrējis viens pats pa gaisu uz Dzirnavu ezera pusi. Vairāk Kuplais Kārlis nekā neredzējis, jo bijuši koki priekšā, bet pa kādu brītiņu pērkons spēris, ka norībējis vien, jo lietus jau bijis uznācis. Tad nu laikam pērkons esot velnam dzinies pakaļ, to panācis un nospēris, jo no tās reizes Vatrānē vairs neviens neesot velna redzējis. In alten Zeiten, als der erwähnte Kārlis Kuplais noch ein Junge war und das Geflügel auf dem Vatrāni-Gutshof wartete, musste er zusammen mit seiner Mutter jeden Abend zum Herrenhaus hinübergehen, um dort zu Abend zu essen. Danach kehrte er dann in den Geflügelstall zurück, wo er zu übernachten hatte. Auf dem Weg zum Stall begegnete Kārlis Kuplais fast jeden Abend dem Teufel. Der Teufel war ein großer schwarzer Herr mit glänzenden Knöpfen und einen Zylinderhut auf dem Kopf. Dieser Herr, der der Teufel selbst war, kam aus dem Herrenhaus und begab sich zum Treibhaus (das Haus der Knechte, in dem früher sich die Orangerie befunden hatte, weshalb man es noch immer das Treibhaus nannte.)

K.K. zeigte den schwarzen Herrn auch seiner Mutter, die ihn jedoch nicht sehen konnte und ihren Sohn jedes Mal ausschalt, dass er einen solchen Unsinn erzähle, obwohl der Sohn behauptete, er könne und könne ganz gewiss den Teufel sehen. Von dem Treibhaus schien sich der Teufel auf den Stallboden zu begeben, denn dort sollte er — wie erzählt wurde — wohnen. Aber einmal kam es doch dazu, dass der Teufel von dem Vatrāni-Gutshof vertrieben wurde. Es kam so. — Der schon erwähnte K.K. hatte als Geflügelwärter den Auftrag, Truthähne vor Regen zu schützen. Sobald es nach Regen aussah, mussten die Truthähne in den Stall getrieben werden. Einmal näherte sich aus der Richtung von Bērzu muiža eine kleine Regenwolke. Es donnerte. Sobald K.K. die Regenwolke, die sich sehr schnell näherte, bemerkt hatte, trieb er die Truthähne in den Stall. Man hörte nur einen Donnerschlag. Als K.K. die Truthähne in den Stall getrieben hatte, hörte er plötzlich auf dem Stallboden großen Lärm: es hörte sich an als würde man Holz brechen oder reißen. Er lief hinaus, um zu sehen was dort geschah. Da sah er, dass der Teufel die Tür, die zum Stallboden führte, herausgebrochen hatte und rannte nun samt der Tür mit einem Wirbelwind durch die Luft davon. Der Teufel sah genauso aus wie an den Abenden, als er ihm begegnet war: ein schwarzer Herr mit glänzenden Knöpfen; nur hatte er jetzt zwei Köpfe. Bis zur Schmiede flog der Teufel noch mit der Tür, aber dort ließ er sie fallen und flog allein in Richtung des Mühlensees weiter. Nun konnte K.K. ihn nicht mehr sehen, denn hohe Laubbäume verdeckten die Sicht. Aber kurz darauf war ein lauter Donnerschlag zu hören, es regnete bereits. Offenbar hatte der Pērkons den Teufel verfolgt, ihn eingeholt und erschlagen, denn seit der Zeit hat niemand mehr den Teufel auf dem Vatrāni-Gutshof gesehen.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox