Pērkons vajā velnus / Perkons (der Donner) verfolgt die Teufel

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Udze
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Bērzmuižas pagasta Ančīšu mājās senākos gados mājojis velns. Saimniece viņu labprāt ieredzējusi un atļāvusi tam pilnu vaļu darīt un ērmoties, kā tik vien tam paticies. Par to viņš tai sagādājis naudas papilnam. Pods ar naudu tai stāvējis arvienu gultas kājgalī, tā kā vienmēr varējusi pagrābties, kad tik vien vajadzējis. Māju ļaudim velns nedarījis neko ļaunu. Pa vakariem, kad sievas vērpušas, viņš arī izgājis pie viņām istabā un licis mīklas minēt. Tā kādu vakaru tas uzkāpis uz krāsni un sācis sēt zirņus pa istabu. Zirņi gājuši pa gaisu, ka skanējis vien un bijis bail, ka neizdauza acis. Vācietis, tā viņu saukuši, par to tik gardi pasmējies. Bet kad apskatījušies, nebijis neviena zirņa.

Rudenī tas gājis saukt puišus mājā no pieguļas, lai nākot rijā kult. Puiši pārnāk, aiziet uz riju. Bet kur nu? Durvis vēl cieti, neviena cilvēka ne redzēt, ne dzirdēt. Aizgājuši atpakaļ uz piegulu. Tikai pēc laba laika saimnieks iznācis saukt puišus mājā. Otru nakti viņš saucis atkal un tā katru nakti. Beidzot puiši sarunājušies kundziņu pārmācīt. Vienu vakaru pieguļā iedami tie nogriezuši labas rungas un paņēmuši līdz, lai varētu vācieti krietni nomizot, ja vēl saukšot mājā. Kā tad! Naktī šis iznācis aiz vārtiem un saucis, lai nākot kult. Pats papriekšu aizmanījies uz riju un palicis par pelu maišeli piedarba kaktā. Puiši nu izmēklējuši viscauri un nekā neatraduši, gribējuši jau iet atpakaļ. Te ieraudzījuši piedarba kaktā pelu maišeli. Labi zinādami, ka visas pelus aiznestas projām, manījuši, kas tas tāds par maišeli, un nu tik sākuši ar savām bozēm veķēt. Maišelis lēkājis pa visu piedarbu. Beidzot velns nevarējis vairs pēriena izturēt sācis puišus lūgties. Bet šie nelaiduši viņu ātrāki vaļā, iekāms bijis apsolījis viņus vairs neizjokot. No tā laika nu viņiem bijis miers

No tā paša laika viņš arī bijis ļoti paklausīgs. Kad puiši tik pateikuši: "Stepiņ, aizej, ielej zirgiem ūdeni un aizbāz salmus," tad ūdens lijis silēs, ka blīkšķējis vien. Salmi vēlušies čabēdami, kā brīnums. Bet apskaties tik, siles un redeles tukšas, kā bijušas!

Kad saimniece nomirusi, saimnieks apprecējis otru sievu. Šī viņu vairs negribējusi pieturēt; par to Velns viņu pa naktim plūkājis pie matiem un kā nekā piejokojis.

Saimniece vairs nevarējusi nekā glābties, braukusi pie savas mātes sūdzēt. Velns palicis par oderes kulīti, vai par ko citu, iesēdies ratos un tā, saimniecei nemaz nezinot, braucis līdz. Tur viņš visu noklausījies un, mājās pārnācis, viņu mocījis vēl vairāk par to, ka sūdzējusi. Vienreiz bijis ļoti bargs laiks. Velns sabaidījies un nezinājis vairs kur dēties. Skraidījis pie viena, pie otra, bet neviens viņa nepieņēmis. Tad ļaudis redzējuši, ka mazs āželis izskrējis bļaudams aiz vārtiem, kur to pērkons nospēris No tā laika Ančītēs velns vairs nav bijis.

Auf dem Ancīši-Hof der Bērzmuiža-Gemeinde lebte in alter Zeit der Teufel. Die Bäuerin konnte ihn gut leiden und ließ ihm volle Freiheit: er konnte seine Possen treiben wie er nur wollte. Dafür schaffte er ihr jede Menge Geld herbei.

Der Geldtopf stand stets am Fußende ihres Bettes, so dass sie daraus immer soviel holen konnte, wie sie nötig hatte. Den Bewohnern des Bauernhofes tat der Teufel nichts zuleide. Als die Frauen abends beim Spinnen saßen, kam er zu ihnen in die Stube und ließ sie Rätsel raten. Eines Abends kletterte er auf den Ofen und begann, Erbsen in die Stube zu streuen. Die Erbsen flogen pfeifend durch die Luft, man musste aufpassen, dass einem nicht die Augen ausgeschossen wurden. Der Deutsche — so wurde er von den Leuten genannt — lachte nur darüber. Als sie genau hinsahen, fanden sie keine Erbsen.

Im Herbst begab er sich zur Nachthütung und rief die Knechte: sie sollten nach Hause kommen und ans Dreschen gehen. Die Knechte kamen heim und gingen zur Korndarre. Aber woher? — Die Tür war verschlossen, kein Mensch zu sehen, kein Mensch zu hören. Sie kehrten zur Nachthütung zurück. Erst viel später rief der Bauer die Knechte nach Hause. Aber der Teufel rief sie jede Nacht. Schließlich beschlossen die Knechte, das Herrchen zu belehren. Als sie wieder eines Abends zur Nachthütung ritten, nahmen sie ordentliche Knüttel mit, um ihn zu verprügeln, sollte er sie wieder nach Hause rufen. Ja, wahrhaftig. In der Nacht kam er herbeigeeilt und rief sie zum Dreschen. Selbst aber lief er schon voraus, schlich in die Korndarre und verwandelte sich in einen Spreusack, der in einem Winkel lag. Die Knechte durchsuchten die Korndarre, konnten ihn jedoch nicht finden. Sie wollten schon hinausgehen, als sie den Spreusack in einer Ecke erblickten. Da sie wussten, dass sich keine Spreu mehr in der Korndarre befand, merkten sie gleich, was das für ein Sack war. Und nun gingen sie mit ihren Knütteln auf den Sack los. Der Sack hüpfte durch die Korndarre hin und her, aber schließlich konnte der Teufel die Schläge nicht mehr ertragen und begann die Knechte anzuflehen, ihn loszulassen. Aber sie ließen ihn erst dann los, als er versprochen hatte, sie nicht mehr zu narren. Seit der Zeit ließ er sie in Ruhe.

Seit der Zeit wurde er auch sehr gehorsam. Die Knechte brauchten nur zu sagen: "Stepiņš, geh, bring den Pferden Wasser und wirf ihnen Stroh vor!" dann hörten sie, wie Wasser in die Krippen gegossen wurde und wie Stroh in den Raufen raschelte. Aber wenn man hinsah, waren die Krippen und die Raufen leer.

Nachdem die Bäuerin gestorben war, heiratete der Bauer eine neue Frau. Die neue Bäuerin wollte den Teufel nicht mehr behalten. Dafür riss der Teufel sie nachts an den Haaren und narrte sie auf verschiedene Weise.

Die Bäuerin konnte es nicht mehr ertragen und fuhr zu ihrer Mutter, sich bei ihr zu beklagen. Der Teufel verwandelte sich in eine Futtertasche oder in etwas anderes, setzte sich ebenfalls in den Wagen und fuhr mit, ohne dass die Bäuerin es gewusst hätte. Er belauschte ihre Gespräche und, wieder zu Hause, plagte er sie noch mehr als vorher, weil sie sich über ihn beklagt hatte. Einmal gab es ein Ungewitter. Der Teufel war sehr erschrocken und wusste nicht, wo er sich verstecken könnte. Er lief von einem zum anderen, aber niemand wollte ihn annehmen. Da sahen die Leute, dass ein kleines Böcklein blökend zum Tor hinauslief, wo es vom Blitz erschlagen wurde. Seit der Zeit gab es keinen Teufel mehr auf dem Ancītes-Hof.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox