Veļi kapsētā / Die Manen (Veļi) auf dem Friedhof

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Dobele
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Gandrīz priekš simtu gadiem Vecmuižas baznīcā un kapsētā noticis savāds gadījums. Vienā rudens vakarā muižas skrīveris, iedams gar baznīcu, pamanījis tanī uguni spīdam. Skrīveris tūlīt devies pie cienīgtēva un izstāstījis, ka baznīcā redz uguni. Pēc tam sacēlis kājās visus muižas darbiniekus. Visi nu daždažādi apbruņojušies, devušies uz baznīcu, kuŗā vienmēr vēl spīdējusi uguns. Cienīgtēvs domādams, ka baznīcā zagļi, nostādījis pie katra loga un durvim vairāk sargus un pats laba pulka priekšgalā devies baznīcā.

Pamatīgi izmeklējot, neatraduši nekādas pēdas, ne no uguns, ne no zagļiem. Visi devušies nu pie miera. Bet te nu par jo lielu izbrīnu, tāds pats spīdums parādījies kapsētā, kur priekš maz dienām apglabājuši veco cienīgtēvu. Darbiniekus pārņēmušas lielas izbailes. Tomēr trīs drošākie bruņojušies kūjām, devušies turpu, kamēr citi trīcēdami lūkojušies, kas nu notikšot. Bet tiklīdz drošie bijuši kapu valni atsnieguši, te spīdums piepēži nozudis, lai gan tālāk stāvošiem tas vēl arvienu bijis redzams. Tā drošenieki vairāk reižu no muižas rijas līdz kapiem mērījuši ceļu, bet katru reizi bez kāda panākuma. Tiklīdz tuvojušies kapu valnim, te no spīduma ne vēsts. Uz rīta pusi spīdums visu acim nozudis. Ļaudis stāsta, kad vecais nomirušais mācītājs bijis baznīcā nolikts, tad aizmirsuši sveces pie viņa zārka aizdegt un tāpēc dīvainā uguns esot spīdējusi baznīcā un uz viņa kapa.

Beinah vor hundert Jahren hat sich in der Kirche und auf dem Friedhof von Vecmuiža etwas Sonderbares begeben. Als der Schreiber des Gutshofes an einem späten Herbstabend an der Kirche vorbeiging, sah er, dass sie erleuchtet war. Da begab sich der Schreiber sogleich zum Pfarrer und erzählte ihm, dass er in der Kirche Licht gesehen habe. Dann scheuchte er alle Gutsarbeiter auf die Beine. Mit allen möglichen Dingen bewaffnet, begaben sie sich zur Kirche, die noch immer erleuchtet war. Der Pfarrer glaubte, es seien Diebe in der Kirche, deshalb stellte er Wachen vor jedes Fenster und vor die Tür hin. Selbst aber begab er sich, von einer ansehnlichen Menschenschar gefolgt, in die Kirche.

Nachdem sie die Kirche gründlich durchsucht hatten, fanden sie keine Spuren weder von Licht, noch von Dieben. Alle begaben sich zur Ruhe. Aber zur großen Verwunderung aller erschien ein ähnliches Licht auch auf dem Friedhof an der Stelle, wo man vor wenigen Tagen den alten Pfarrer begraben hatte. Die Leute wurden von großer Angst gepackt. Die drei Mutigeren, mit Knütteln bewaffnet, rafften sich dennoch auf und gingen auf den Friedhof, während die anderen in einigem Abstand zitternd zuschauten. Aber sobald die drei Mutigen den Friedhof betreten hatten, verschwand das Licht, obwohl die Weiterstehenden es noch sehen konnten. Die Mutigen legten mehrmals den Weg von der Guts-Korndarre bis zum Friedhofswall zurück, aber jedes Mal ohne Erfolg. Sobald sie sich dem Wall näherten, war das Licht verschwunden. Gegen Morgen konnte niemand das Licht mehr sehen. Die Leute erzählen: der alte Pfarrer sei ein der Kirche aufgebahrt gewesen, aber man habe vergessen, an seinem Sarg die Kerze anzuzünden, deshalb habe das sonderbare Licht sowohl in der Kirche als auch auf seinem Grabe geleuchtet.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox