Veļi kapsētā / Die Manen (Veļi) auf dem Friedhof

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Vietalvas pagasts
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Jūs, jau tie jaunie, gan biedēkļiem lāga neticat, bet būt jau viņi ir gan, tāpat kā šai stāstā. Tas jau bij sen, vecos kungu laikos. Viens jauns, spēcīgs un drošs puisis braucis ratos gar veco Vietalvas kapsētu pusnaktī mēnesnīcā no kungu darbiem uz māju. Taisni pret kapiem bijis iesnaudies. Uzreiz uzmodies no kaut kādas grabēšanas un čaukstēšanas. Skatījies uz kapsētu — pilna ar biedēkļiem, kas kā viļņi apkārt šūpojušies. Puisis bijis traki drošs. No ratiem laukā, atstājis zirgu uz ceļa un kapsētā iekšā. Taisni aiz kapsētas kambarīša mācītājs uz kapa uzkāpis pieņēmis dievgaldniekus. Dievgaldnieki viņam riņķī bijuši nometušies ceļos. Pats mācītājs melnā mētelī ar baltu apkapli gājis riņķī un katram devis mutē dievmaizi. Jaunais puisis ar rindā iekšā un mācītājs ielicis arī viņam ar kaula rokām dievmaizi mutē. Mute sadegusi kā no karstas dzelzs, bet puišam izdevies dievmaizi izspļaut un iebāzt vestes kabatā, kur vēlāk izdedzis liels caurums. Pēc tam biedēkļu mācītājs nācis ar biķeri un pielicis arī puišam pie lūpām. Ar spēcīgu rāvienu puisis izrāvis mācītājam no rokām biķeri. Vīns gan uzlijis uz drēbēm, pie kam tur visas drēbes sadegušas. Nu ar to biķeri no kapsētas ārā un projām! Visi biedēkļi, kā mūrs, zobus klabinādami un rokas izstiepuši viņam pakaļ. Būtu jau arī puisi noķēruši, bet kādas nedēļas atpakaļ viņam bijis miris krusttēvs. Tas kliedzis: "Krustdēls, krustdēls, bēdz krustītā laukā!" Un puisis ieskrējis ar visu spēku rudzos, kuŗi bijuši uzzēluši un krustām izvagoti. Biedēkļi palikuši visi rokas izplētuši uz ežas stāvot. Tad iedziedājies arī gailis un biedēkļi izzuduši kā migla. Biķeris bijis ilgi vēl redzams vecā Vietalvas baznīcā uz altāra. Izskatījies kā zirga nags un nevarējis viņā ne iegriezt ne iekalt. Bet arī pats puisis ņēmis drīz bēdīgu galu. Palicis tāds domīgs un nošļucis. Reiz agrā rītā aizgājis uz kūti zirgus barot un tur izlīdusi zirgam no astes liela, melna čūska. Tā iedzēlusi puisim un ar to pašu viņš drīzumā nomiris. Ihr Jungen wollt ja nicht an Gespenster glauben, aber es gibt sie dennoch, davon will ich erzählen. Es begab sich zu alter Zeit, als die Herren noch über die Leute herrschten.

Ein junger, kräftiger und mutiger Bursche fuhr um Mitternacht bei Mondlicht nach der Fronarbeit an dem alten Vietalva-Friedhof vorbei. Gerade in der Nähe des Friedhofs war er eingenickt. Plötzlich wurde er durch ein Knistern und Rascheln wach. Er schaute zum Friedhof hin: er war mit Gespenstern gefüllt, die wie Wasser hin und her wogten. Der Bursche war sehr mutig. Er sprang aus dem Wagen, ließ das Pferd auf der Straße zurück und eilte auf den Friedhof. Hinter der Leichenkammer sah er den Pastor, der auf einem Grabe stand und das Abendmahl austeilte. Die Menschen, die auf das Abendmahl warteten, knieten um ihn herum. Der Pfarrer selbst in schwarzem Talar ging herum und gab jedem die Hostie in den Mund. Der Bursche hatte sich in die Reihe gestellt, und nun schob der Pfarrer auch ihm mit seiner Knochenhand die Hostie in den Mund.

Der Mund brannte ihm wie von glühendem Eisen, aber dem Burschen gelang es, die Hostie auszuspeien und in die Hosentasche zu stecken: an der Stelle war später ein großes Loch ausgebrannt. Dann kam der Pfarrer der Gespenster mit dem Kelch und legte ihn auch dem Burschen an den Mund. Mit einem schnellen Griff riss der Bursche dem Pfarrer den Kelch aus der Hand. Der Wein schwappte über und ergoss sich über seine Kleider: an der Stelle waren die Kleider verbrannt. Er aber lief mit dem Kelch vom Friedhof heraus und davon. Aber alle Gespenster liefen ihm mit klappernden Zähnen und ausgestreckten Armen nach. Sie hätten den Burschen gewiss eingefangen, aber vor einigen Wochen war sein Pate gestorben. Der rief ihm zu: "Patensohn, Patensohn, lauf auf ein Kreuzfeld!" Und der Bursche sprang mit einem Satz aufs Roggenfeld, dessen Saat aufgegangen und von Furchen kreuzförmig durchzogen war. Die Gespenster blieben mit ausgebreiteten Armen am Feldrain stehen. Plötzlich krähte der Hahn, und die Gespenster verschwanden wie Nebelgebilde. Den Kelch konnte man noch lange auf dem Altar der alten Kirche von Vietalva sehen. Er sah aus wie ein Pferdehuf und mann konnte in ihn weder etwas einschneiden noch einmeißeln. Aber der Bursche nahm bald ein trauriges Ende. Er wurde sehr nachdenklich und betrübt. Eines Morgens früh begab er sich in den Stall, um die Pferde zu versorgen. Da kroch aus dem Schwanz eines der Pferde eine große, schwarze Schlange hervor. Sie biss den Burschen, und an dem Schlangenbiss ist er dann bald darauf gestorben.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox