Veļi kapsētā / Die Manen (Veļi) auf dem Friedhof

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Pienava
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Lēdurgas kapos katru nakti rādījušies apglabātie ārsts un mācītājs. Ārsts nozāļojis kādu cilvēku, un mācītājs kādu dzīvu apglabājis, tāpēc viņiem par sodu nav kapā miera, bet jāblandās pa pasauli. Spokus parasti redzējušas sievas. Tās tad arī zinājušas sīki jo sīki stāstīt. Taisni divpadsmitos mācītājs iznākot no kapa un nostājoties savā vietā uz kapsētas vaļņa. Pēc tam no kapa iznākot ārsts, nostājoties uz sola, kas pie kapa nolikts, un tad lecot zemē. Ja baznīcas kalniņā aizmetot krustu priekšā, tad to nakti šie vairs no kapiem ārā nenākot.

Reiz divi vīri salielījušies, ka šiem no spokiem bailes neesot. Saderējuši taisni divpadsmitos aiziet uz kapsētu. Lai būtu drošāki, iestiprinājuši krogā dūšu un divpadsmitos devušies uz kapiem. Tikko tur nonākuši, tā ieraudzījuši mācītāju uz valņa stāvam savā parastā vietā. Abi lielie drošinieki nu dikti sabijušies un posušies katrs uz savu māju. Viens no baznīcas kalniņa steigdamies lejā paklupis un nosities. Otrs bailēs pilnīgi apjucis, aizskrējis pavisam uz otru pusi no savas mājas, ieskrējis upē un noslīcis. Ļaudis runājuši: tas par sodu, ka šie saderējuši, jo kam jau Dieva nolikts, pa pasauli apkārt klīst, tam tas arī jādara.

Auf dem Friedhof von Lēdurga ließen sich jede Nacht der verstorbene Pfarrer und der verstorbene Arzt sehen. Der Arzt hatte einen Menschen vergiftet, der Pfarrer einen lebendig begraben, deshalb hatten sie zur Strafe keine Ruhe in ihren Gräbern. Sie mussten herumirren. Gewöhnlich waren es Frauen, die die Gespenster sahen. Sie konnten alles sehr genau erzählen. Gerade um Mitternacht pflege der Pfarrer sich aus seinem Grabe zu erheben und sich an seinen Platz auf den Wall des Friedhofes zu begeben. Gleich danach erhebe sich auch der Arzt aus seinem Grabe, stelle sich auf die Bank, die an seinem Grabe stehe, und springe von der Bank wieder herunter. Wenn man sich bekreuzige, dann können sie in der Nacht nicht mehr aus dem Grabe heraus.

Einmal prahlten zwei Männer, sie hätten keine Angst vor Gespenstern. Sie schlossen eine Wette ab, nach der sie sich gerade um Mitternacht auf den Friedhof begeben wollten. Um mehr Mut zu haben, stärkten sie sich im Krug und begaben sich um zwölf Uhr auf den Friedhof. Sobald sie dort angekommen waren, erblickten sie den Pfarrer, der auf seinem gewohnten Platz auf dem Walle stand. Da erschraken die beiden mutigen Männer und eilten nach Hause. Der Eine hatte es so eilig, dass er den Berg herunterfiel und sich erschlug. Der Andere war vor Angst so verstört, dass er nicht nach Hause, sondern in die völlig andere Richtung lief, in den Fluss fiel und ertrank. Die Leute sagten, es sei die Strafe dafür, dass sie die Wette abgeschlossen hätten: wem es von Gott auferlegt sei, herumzuirren, der müsse es tun.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox