Veļi māžojas / Die Manen gehen herum

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Kursīši
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Comments: Vītols ir students
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Vienreiz zvanis viens pats sebu kurinājis baznīcu. Izkurinājis drēbju kambaŗa krāsni, gribējis vēl drusku pārslaucīt baznīcu. Ieeitot, ieraugot, ka zaķis tup uz dievgalda. Domājis: "Kur tad šis te radies?" Uzsaucis — domājis: "Nu jau muks prom!" — nekā. Domājis: "Lai stāv arī!" Paslaucījis drusku baznīcu, iegājis atkal drēbju kambarī. Pa tādam laiciņam iet atkal raudzīt, arī vēl būs zaķis. Ne, zaķa vairs nebijis, nu lapsa stāvējusi. Šis rauga atkal baidīt, bet lapsa nekust ne no vietas: pacilā drusku ausis, izvirina asti, bet paliek kā jau stāvējusi. Zvanis atkal ieiet atpakaļ drēbju kambarī, izbiksta vēl krāsni, aiztaisa cieti un iet atkal raudzīt, kas nu būs baznīcā. Nu, vadzi, esot lācis: cilājot ķepas, rūcot un tā zvērīgi skatoties uz šo — zvani. Šim nu, nabagam, paliek baiļi, aizslēdzis baznīcu un gājis uz mājām. No rīta izstāsta visu mācītājam, ko redzējis. Mācītājs negrib ticēt: viņš ies viņam citā vakarā līdz un redzēs, vai būs tiesa. Jā, citu svētvakaru mācītājs iet zvanim līdz. Ieietot abi divi baznīcā — jā, redzot visu, kā zvanis teicis : papriekšu ieraugot zaķi, tad lapsu, beidzot lāci. Kad esot bijis jau lācis, tad mācītājs teicis pa brītiņam: "Jāiet būs vēl raudzīt, redzēs, kas nu būs." Jā, pa brītiņam iet atkal abi raudzīt. Nu vairs nav ne zaķa, ne lāča, ne lapsas, bet mācītājs stāv kancelē un teic sprediķi. Izteic sprediķi, nokāpj smuki no kanceles, iet uz dievgaldu. Tā šis mācītājs (īstais mācītājs) prasot šim: ko viņš te dara viņa baznīcā, kā viņš tā drīkst sprediķi teikt? Ķēmotājies atbildējis: "Tevis dēļ man tikai te jānāk un tu vēl ņemsi rāties!" — "Kā manis dēļ?- "Ko, tu vēl nezini? Nu tad izņem to, kas apakš altāra, tad tu vairs nerāsies!"

Jā, no rīta raugot apakš altāra, esot mazs bērns aprakts. (Mācītājs bijis sakūlies ar meitu un tā bērniņu nozūmējusi un altāra apakšā parakusi.)

Einmal heizte der Glöckner ziemlich spät am Abend die Kirche. Nachdem er den Ofen in der Sakristei eingeheizt hatte, wollte er noch die Kirche ausfegen. Als er die Kirche betrat, sah er, dass ein Hase auf dem Altar hockte. Da dachte er: "Wo kommt denn der Hase nur her?" Er rief ihn an und dachte, der Hase würde jetzt die Flucht ergreifen, aber nein. Da dachte er: "Nun, so mag er hocken bleiben!" Nachdem er die Kirche ausgefegt hat, kehrte er in die Sakristei zurück. Nach einer Weile kehrte er in den Chorraum zurück, um nachzusehen, ob der Hase noch immer da war. Nein, der Hase war nicht mehr da, jetzt saß ein Fuchs an seiner Stelle. Er versuchte ihn zu verscheuchen, aber der Fuchs rührte sich nicht von seinem Platz. Er bewegte ein wenig die Ohren und den Schwanz, das war alles. Der Glöckner kehrte in die Sakristei zurück, schürte nochmals das Feuer in dem Ofen und ging dann in den Kirchenraum, um zu sehen, was dort geschah. Jetzt war ein Bär da: er hob die Tatzen und schaute den Glöckner wild an. Jetzt bekam der Glöckner Angst. Er schloss die Kirchentür ab und eilte nach Hause. Am nächsten Morgen erzählte er dem Pfarrer alles, was er gesehen hatte. Der Pfarrer wollte es ihm nicht glauben.

Er beschließt, am nächsten Abend selbst in die Kirche zu gehen, dann wird man ja sehen, ob der Glöckner die Wahrheit erzählt hat. Ja, am nächsten Samstagabend geht der Pfarrer zusammen mit dem Glöckner in die Kirche. Ja, er sieht alles, was der Glöckner gesehen hat: zuerst den Hasen, dann den Fuchs und schließlich den Bären. Als sie den Bären gesehen hatten, sagte der Pfarrer: "Man müsste noch einmal nachsehen, dann wird man sehen, was noch weiter kommt!" Ja, nach einer Weile gehen beide nachsehen: jetzt sehen sie weder den Hasen, noch den Fuchs noch den Bären da: dafür steht ein Pfarrer auf der Kanzel und predigt. Nach der Predigt steigt er von der Kanzel herunter und schreitet zum Altar. Nun fragt der echte Pfarrer, was er in seiner Kirche tue und wie er es wagen könne, hier zu predigen. Da antwortete der andere:

"Deinetwegen allein muss ich kommen, und da wirst du noch schimpfen!"

"Wieso denn meinetwegen?"

"Was, du weißt es noch nicht? Nun, dann hole nur das hervor, was unter dem Altar liegt, dann wirst du nicht mehr schimpfen!"

Ja, am nächsten Morgen suchte er unter dem Altar nach und fand dort ein vergrabenes kleines Kind. (Der Pfarrer hatte etwas mit einem Mädchen gehabt, welches ein Kind geboren, es umgebracht und unter dem Altar vergraben hatte.)

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox