Veļi prasa, lai aprok / Die Manen verlangen, begraben zu werden

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Leišu robeža
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Vecos laikos bijis viens kungs, kas mīlējis uzdzīvot ar savu apakšnieku sievām. Reiz viņš pat paģērējis, lai šīs sievas noģērbjas un iet peldēt ezerā viņa acu priekšā. Vīri to vairs nevarējuši paciest un sarunājušies, ka jāatriebj savas sievas un kungs jānogalina. Izvēlējuši divus jaunus vīrus, kas lai nogalinātu kungu un aizvilktu to uz mežu. Ja nāktu kāda izmeklēšana, tad visi nosprieduši kopīgi noliegt un sacīt, ka viņi nekā nezinot.

Abi vīri nu arī nogalinājuši kungu un aizvilkuši viņa miesas uz mežu. Tā kā kungs daudzreiz izbraucis, tad arī šoreiz ļaudis domājuši, ka viņš ir kur aizceļojis un tālāk par viņu nekā neprasījuši. Vienu svētdienu viņa kalpone ganījusi ezera malā govis un piepēži ieraudzījusi, ka kungs sēd kāda vītola zaros, kas audzis turpat ezera malā. Kungs nu saucis meitu sev klāt un prasījis, lai dodot viņam dzert, bet tā kā meitai nav bijis nekāda trauka, tad kungs viņai pasniedzis savu salmu cepuri, lai nesot ar to viņam ūdeni. Kad meita atnesusi ūdeni, tad kungs padzēries un sācis stāstīt, ka viņš vairs neesot dzīvs. Tagad runājot tikai viņa gars, bet viņa miesas guļot neapraktas tepat netālu mežā. Tie un tie vīri esot viņu nosituši un aizvilkuši uz mežu. Lai nu viņa iet uz muižu un izstāstot visu ļaudim, lai miesas tiktu aprakstas un vainīgie vīri nodoti tiesai.

Kungs pēc tam pazudis un meita lielās bailēs steigusies uz māju, kur tad arī visu izstāstījusi, ko viņa redzējusi un dzirdējusi. Ļaudis nu gājuši uz mežu meklēt un tiešām tur atraduši kunga līķi, kas jau bijis stipri satrūdējis.

Vainīgos vīrus nu arī saņēmuši cieti, un šie redzēdami, ka viņu noziegums tādā kārtā nācis gaismā, arī paši atzinušies. Tiesa viņus notiesājusi uz Sibiriju. Tur viņiem tomēr klājies gluži labi un viņi palikuši pat bagāti. Pēc tam viņi paziņojuši savām sievām un tās nu arī aizbraukušas pie vīriem uz Sibiriju.

In alten Zeiten lebte ein Herr, der es liebte, sich an die Frauen seiner Untergebenen heranzumachen. Einmal verlangte er sogar, die Frauen sollten sich ausziehen und vor seinen Augen in den See steigen und Schwimmen. Die Ehemänner der Frauen wollten das nicht mehr länger ertragen und beschlossen, sich zu rächen und den Herrn zu töten. Sie wählten aus ihrer Mitte zwei junge Männer aus, die den Herrn töten und in den Wald schaffen sollten. Sollte eine Untersuchung stattfinden, so wollten sie alles leugnen und sagen, dass sie nichts von der Sache wussten.

Die beiden jungen Männer töteten den Herrn und brachten seinen Leib in den Wald. Da der Herr oft zu verreisen pflegte, fragten die Leute nicht nach ihm, denn sie glaubten, er sei wieder einmal weggefahren. Eines Sonntags hütete die Magd des Herrn Kühe am Ufer des Sees. Auf einmal erblickte sie den Herrn, der zwischen den Ästen einer Weide saß, die am Ufer stand. Der Herr rief die Magd herbei und bat sie, ihm zu trinken zu geben. Aber da die Magd kein Gefäß bei sich hatte, reichte er ihr seinen Strohhut — sie möchte damit Wasser schöpfen. Als die Magd ihm das Wasser gebracht hatte, stillte der Herr seinen Durst und erzählte ihr, dass er nicht mehr am Leben sei. Es sei ein Geist, der mit ihr rede, sein Leib dagegen liege nicht weit von hier im Walde unbestattet. Die und die Männer hätten ihn erschlagen und in den Wald geschleift. Sie solle aufs Gut gehen und alles erzählen. Seinen Leib solle man begraben und die schuldigen Männer dem Gericht übergeben.

Gleich darauf war der Herr verschwunden. Erschrocken lief die Magd nach Hause und erzählte alles, was sie gesehen und gehört hatte. Die Leute begaben sich in den Wald, um dort nach dem Leib des Herrn zu suchen, den sie auch schon fast verwest fanden.

Die schuldigen Männer wurden festgenommen. Als sie merkten, dass ihr Verbrechen ans Licht gekommen war, gestanden sie ihre Schuld. Sie wurden nach Sibirien geschickt. Aber dort ging es ihnen recht gut, sie wurden sogar reich. Sie benachrichtigten ihre Frauen, die ihren Männern nach Sibirien folgten.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox