Veļi prasa, lai aprok / Die Manen verlangen, begraben zu werden

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Jaunsērpils
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Pie Jaun-Sērpils atrodas tā saucāmais Skudru purviņš, pūrvietas divi liels. Klausības laikos darbinieki, uz muižu darbos iedami, daudzreiz dzirdējuši ap pusnakti šinī purviņā bērnu brēcam un pieguļnieki nemaz nevarējuši glābties, kā vienā gabalā brēcis — gulēt, aizmigt ne domāt dabūt.

Bet tad tur vienā mājā gadījies drošs kalps. Tas neticējis pieguļnieku tenkām un tīšām gribējis pārliecināties, vai tiesa, ko par bērnu stāsta. Labi, aizjājis vienu vakaru uz Skudru purviņu, zirgu piesējis virvē gaŗi jo gaŗi, kā var ēst — un pats nolicies gulēt. Gulējis, gulējis — līdz nākusi pusnakts — brēc gan bērns un tā raud, ka nemaz glābties. Meties žēl pieguļniekam, atraisījis zirgu un jājis uz māju pēc cilvēkiem. Rīta agrumā nākuši raudzīt un labi izmeklējuši to vietu, kur bērna balss bija atskanējusi. Beidzot tad atraduši krūmiņos maza bērna žokļa kauliņu tāpat virs zemes it kā nomestu, pussatrenējušu. Aprakuši to pieklājīgi turpat un uzsprauduši mazu krustiņu virsū. No tās reizes nedzirdējuši nekad vairs bērniņu raudam. Bet racēji esot tad aptaujājušies un izdibinājuši, ka senos laikos kāda jaunava nožņaugusi savu ārlaulības bērnu tai vietā, atstādama cērpos neapkrautu. Tādēļ tas biedējis gaŗāmgājējus, lai tie atmostas un sajēgtu, ka kauliņi aprokami.

In der Nähe von Jaunsērpils befindet sich das sogenannte Skudru purviņš (Ameisen-Sümpfchen), etwa zwei Lofstellen groß. Als die Fronarbeiter zur Zeit der Leibeigenschaft sich zur Arbeit auf den Gutshof begaben, hörten sie oft um Mitternacht in dem Sümpfchen ein Kind weinen. Und die Nachthüter erst! Da weinte es so, dass an Einschlafen nicht zu denken war.

Aber auf einem Bauernhof lebte ein mutiger Knecht. Er glaubte nicht daran, was die Nachthüter erzählten und wollte sich selbst vergewissern, ob es auch stimmte, was von dem weinenden Kind erzählt wurde. Gut. Eines Abends ritt er bis zum Ameisen-Sümpfchen, band sein Pferd an einer langen Leine an, damit es ruhig grasen konnte und legte sich selbst schlafen. Er schlief bis Mitternacht, da hörte er: ja, wirklich, ein Kind begann zu weinen und zu schreien. Das konnte man sich gar nicht anhören. Das Kind tat dem Nachthüter leid, er ritt nach Hause und holte andere Leute herbei. Am frühen Morgen kehrten sie zusammen zum Sumpf zurück und untersuchten genau die Stelle, von der das Weinen des Kindes erklungen hatte. Schließlich fanden sie im Gebüsch ein halb verwestes Kieferknöchelchen eines Kindes. Sie begruben es an derselben Stelle und steckten ein kleines Kreuz in die Erde. Seit der Zeit hörte man nie mehr das Kindchen weinen. Sie forschten nach und erfuhren, dass einmal früher ein Mädchen dort sein uneheliches Kind erwürgt und unbegraben gelassen hatte. Deshalb erschreckte es die Vorbeigehenden, damit sie endlich sich besinnen und seine Knochen begraben möchten.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox