Veļi moka cilvēkus / Die Manen quälen die Menschen

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Kalnamuiža
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Kalnamuižā agrāki bijis pavisam sirms ķesteris. Tas bieži vien gājis uz krogu un, vēlā naktī arvienu atpakaļ nākdams, mēdzis taisni caur kapsētu pa mazo teciņu iet. Reiz pašā pusnakti, atkal pa to vietu iedams, ieraudzījis kapsētas vidū lielu, baltu stāvu. Tas teicis: "Nu raudzīsi tu man vēl reizi te nākt cauri un mūsu mieru traucēt!" Ķesteris aiz bailēm laidis ļekas vaļām; bet ķēms pakaļ. Aizskrējis līdz kapsētas vārtiņiem — tie cieti: nevar atraut. Tik, tik vēl jaudājis pār valli pārlēkt. Pārlēcis un baltais tad notītījis: "Būtu tevi panācis, par pelnu čupiņu tev bij palikt!" un tad piepēži izgaisis. Ķesteris nekad vairs negājis nakts laikā pa kapsētu. In Kalnamuiža gab es früher einen ganz altersgrauen Küster. Er pflegte oft ins Wirtshaus zu gehen. Als er spät nachts nach Hause kam, ging er meist den kleinen Pfad entlang über den Friedhof. Als er einmal mitten in der Nacht wieder über den Friedhof ging, erblickte er eine hohe weiße Gestalt. Der Fremde herrschte ihn an: "Wirst du wohl wieder hier durchkommen und unseren Frieden stören!" Der erschrockene Küster ergriff die Flucht, aber das Gespenst jagte ihm nach. Als der Küster die Friedhofspforte erreichte — fand er sie verschlossen und konnte sie nicht öffnen. Mit knapper Not konnte er noch über den Friedhofswall springen. Der Weiße rief ihm nach:

"Hätte ich dich nur eingeholt, da wäre nur ein Häuflein Asche von dir übrig geblieben." Dann löste er sich plötzlich auf. Seit der Zeit ging der Küster nie mehr nachts über den Friedhof.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox