Ēni māžojas / Die Schatten spuken

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Lubāna
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Kundzastē spokojoties pie tilta. Tur senāk miroņus vedot, lējuši brandvīnu zemē un paši dzēruši; miroņi teikuši ardievas Ērgalai, jo tur bijusi robeža. Stāstītāja Gaiļu māte pati redzējusi reiz te spokojoties: raibs vien palicis ap acim, un pa ūdeni kārklos liels troksnis sacēlies, ūdens vien plīkšķējis: citādi vēja nemaz nebijis, bijis ap vakara laiku. Gaiļu māte sākusi skaitīt tēvareizi; troksnis pamazām nozudis.

Gaiļu mātes vīra māte arī redzējusi Kundzastē spokojoties: spoks nomaucis skrituli, izraudams tapu. Tā paņēmusi abus bērnus, kas līdzi bijuši, baidīdamās, ka spoks tos nepaņem, iet pēc skrituļa atpakaļ, bet no spoka vairs ne vēsts. Viņa teikusi uz to: "Skroder, skroder!" jo izskatījies pēc pazīstamā skrodeŗa Lepečkas, bet tas nemaz neklausījies, tikai, gaŗām iedams, norāvis pakaļas skrituļam tapu, un skritulis nomucis.

Rudžu Andris redzējis arī tur spokojoties : mazs puika, ar lielu cepuri, kas izskatījies pēc viņu gana Miķeļa, te iet. Rudžu Andris sauc: "Miķel, Miķel, iesim reizā!" bet puika no ceļa nost, mežā iekšā pa sānu ceļu, izputējis kā pelavas. Rudžu Andris noiet mājā, un redzi, Miķelis gana cūkas, nav nemaz tur bijis.

Brongā, uz Roznieku ceļa, arī spokojoties: acis apmājot, sākot cilvēks maldīties, tā kā no meža nemaz nevarot iziet, lai gan kārtīgs ceļš tur iet.

An der Brücke von Kundzaste spukte es. Früher wurde an der Stelle — wenn man Tote zum Friedhof brachte — Branntwein getrunken und auch auf die Erde gegossen: die Toten nahmen Abschied von Ērgala, denn dort verlief die Grenze. Die Erzählerin, die Gaiļi Mutter, hatte selbst gesehen, dass es dort spukte: es wurde ihr ganz bunt vor den Augen, im Erlengebüsch am Wasser hörte man Lärmen und das Wasser war aufgepeitscht, obwohl es sonst ganz windstill war. Da hat die Gaiļi Mutter angefangen, das Vaterunser zu beten. Allmählich verstummte das Lärmen.

Auch die Schwägerin hatte selbst gesehen dass es in Kundzaste spukte: ein Gespenst löste das Rad vom Wagen. Die Bäuerin nahm ihre beiden Kinder und eilte dem Gespenst nach, um das Rad zu holen, denn sie hatte Angst, das Gespenst könnte auch die Kinder entführen, aber da war von dem Gespenst keine Spur mehr zu sehen.

Auch Andris Rudzis hatte selbst gesehen, dass es an der Stelle spukte: ein kleiner Junge mit einer großen Mütze, der wie der Viehhüter Miķelis des Nachbarhofes aussah, ging vor ihm her. Andris rief: "Miķelis, Miķelis, wollen wir zusammen gehen!" Aber da schlug sich der Junge seitwärts in den Wald und verschwand wie Spreu im Winde. Als Andris Rudzis heimkam, sah er, dass Miķelis seine Schweine hütete — er war es also gar nicht gewesen.

Es spuke auch in Bronga — auf der Straße, die nach Rodzinieki führt. Dort werden einem die Augen so verwirrt, dass der Mensch sich im Walde verirrt, obwohl eine ordentliche Straße dort entlang führt.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox