Vadātājs neredzams jeb nenoteiktā veidā / Ein Irreführer, der unsichtbar ist oder eine unbestimmte Gestalt hat

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Starti
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Reiz viens piebaldzēns, uz Igauniju, uz tirgiem braukdams rudenī priekš Mīkāļa, kādu nakti Baltai silā ticis maldināts. Viņš no Raunas izbraucis pulksten desmitos. No Vieķa kalna nobraucot, viņam uznācis snaudiens, bet Baltai silā atkal atmodies un nu redz ceļa malā mazu uguntiņu kuroties. Te vīram uznākusi smēķējamā kāre — viņš pietur zirgu; iet pie uguntiņas un iemurmulē. Griežas nu šis atpakaļ pie zirga, bet zirgu atrod ilksīs izjūgtu un bez sakām. Gan izbrīnījies vīrs šā, gan tā, kas to zirgu varējis izjūgt un vēl sakas nomaukt? Nu gājis pie ratiem lūkoties, vai arī tur viss ir. Ratos viss bijis kārtībā. Gājis nu pie zirga un nu atrod gan atkal sakas zirgam kaklā, bet vairs ratiem sānu vicu nebijis. Ko nu atkal darīt? Izmeklējies šur, tur gar ratiem, bet kā nav, tā nav nekur. Gājis mežā nogriezt kādas kārklu rīkstītes, ko klūgu sagriezt, jo projām visādā ziņā vajadzējis tikt. No meža atpakaļ pie ratiem pienākot — kā par brīnumu — atrod abas sānu vicas klāt, bet nu atkal trūcis zirgam apaušu. Viņš lūko kādus valgus pa ratiem, ko zirgam alvā, apaušos sasiet, un sasējis grib tos uzmaukt zirgam, bet nu vecos apaušus atrod vēl tāpat zirgam galvā. Tagad tikai vēl iedomājies, ka laikam kāds nelabs gars to mokot, pārskrējuši drebuļi stiprajam vīram pār kauliem. Kad sataisījis aizjūgu, ko braukt, tad atkal atradis abus pakaļriteņus nomauktus un turpat zemē gulošus. Nu vīrs ņēmies maukt riteņus virsū, bet vezums viņa spēkiem par smagu — neceļas. Ko nu atkal darīt? Atspiedis vīrs muguru pret vezumu, salicis rokas, nopūties un noskaitījis kādu svētu pantiņu — te dzird, ka gailis nodzied Zviedru kalna mājiņā, un tā ka par brīnumu, acis šim atdarījušās, un nu redz, ka rati visi kārtībā un aizjūgs kārtībā, tā ka var braukt. Tikai šis bijis sagriezis no vezuma dažus savus valgus un pats nomocījies ar slapju galviņu. Pa tam uguntiņa arī bijusi pazudusi. Tad vīrs braucis līdz 5 verstes attālo Startu krogu, kur krodzeniecei izstāstījis savu likstu, vēl nobijies bāls kā kaļķis. Arī stāstījis, ka šis jau pusmūžu braucot caurām naktim apkārt, ka esot izbraucies viens pats pa izdaudzinātām, bailīgām vietām, tomēr tam līdzīgs vēl nekas šim neesot atgadījies. Einmal wurde ein Mann von Piebalga, der nach Estland zum Markt fuhr, in einer Herbstnacht kurz vor Michaeli in dem sogenannten Baltais sils (Weißforst) irregeführt. Er verließ Rauna gegen 10 Uhr. Als er den Vieķis-Berg hinter sich hatte, war er eingenickt und er erwachte erst wieder im Weißforst und erblickte am Straßenrand ein Feuerchen. Da fiel es ihm ein, dass er gern rauchen wollte. Er hielt das Pferd an, trat an das Feuerchen und zündete seine Pfeife an. Als er sich wieder umdrehte, sah er, dass das Pferd ausgespannt und ohne Kummet da stand. Der Mann wunderte sich, wer das Pferd ausspannen und ihm das Kummet abnehmen konnte. Er trat an den Wagen, um nachzusehen, ob nichts verschwunden war. Nein, im Wagen war alles in Ordnung. Da kehrte er zu seinem Pferd zurück und sah, dass es das Kummet wieder um den Hals hatte. Aber, jetzt merkte er, dass die Zügel verschwunden waren. Er suchte in seinem Wagen nach Stricken um, schnell Zügel zu knoten, aber da fand er die alten Zügel wieder am Kopf des Pferdes. Erst jetzt fiel es ihm ein, dass vielleicht ein böser Geist seinen Unfug mit ihm trieb und er begann zu zittern. Als er schließlich glaubte, so weit zu sein, um wieder losfahren zu können, fand er die beiden Hinterräder auf der Erde liegen. Der Mann wollte die Räder wieder anbringen, aber die Fuhre war zu schwer — er konnte sie nicht anbringen. Was sollte er nun tun. Er lehnte sich gegen die Fuhre, faltete die Hände und sprach ein Gebet. Da hörte er, dass der Hahn krähte. Jetzt fiel es ihm wie Schuppen von den Augen: er sah dass sein Gespann in bester Ordnung war, so dass er gleich weiter fahren konnte. Er hatte nur selbst einige Stricke zerschnitten und sich im Schweiße abgemüht. Auch das Feuerchen war inzwischen verschwunden. Der Mann fuhr bis zum Starti-Krug, der von der Stelle etwa 5 Werst entfernt war, und erzählte dort der Wirtin alles, was er erlebt hatte. Er war noch kalkweiß im Gesicht nach der ausgestandenen Angst. Auch sagte er, dass er bereits ein halbes Menschenleben allein unterwegs sei, wobei er oft an berüchtigt gefährlichen Orten vorbei gekommen sei, aber etwas Ähnliches habe er zum ersten Mal erlebt.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox