Velns par vadātāju / Der Teufel als Irreführer

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Kalēti
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Mūrniekam nebija ne darba, ne maizes. Viņš atstāja sievu un bērnus un gāja laimi meklēt svešumā. Ceļā tas satikās ar kungu un nabagu, kas sarunājās savā starpā. Nabags, ieraudzījis mūrnieku, uzrunā viņu, sacīdams: "Man vajaga mūrnieka; vai nevari nākt pie manis?" "Cik tu, tāds nabaģelis, man varēsi maksāt? Neesmu jau tādēļ amatu mācījies, lai savu mākslu izlietotu par velti cita labumam."

"Nāc pie manis!" kungs iesaucās. "Man arī vajaga mūrnieka." Viņi salīga un mūrnieks gāja kungam līdz. Šis viņu veda pa mežu mežiem, pa celmu celmiem, pa cērpu cērpiem. Mūrniekam gribējās ēst, ka nevarēja vairs paciest. "Labāk būtu gājis pie nabaga, tur man nebūtu jāsalkst," viņš prāto un ierauga, ka kungam nav nāšu (deguna caurumu). "Nu esmu velna nagos!" iešāvās tam prātā; bet ko darīt — jāiet tālāk. Beidzot ielīda abi vienā alā, kur bija briesmīgs tumsums. Kungs pazuda. Mūrnieks, nabaģelis, nezināja, kurp griezties. Viņš vilkās taisni uz priekšu un, nonācis pie liela ūdens, sāka brist. No ūdens izcēlās velns un ieslodzīja mūrnieku savā šķirstā, sacīdams: "Nu, tēviņ, esi krātiņā! Ārā vairs netiksi, vari saukt, cik patīk!"

Mūrnieks iedomādamies, kādā nāvē viņam tagad būs jāmirst, laiž lūdzamo vaļā: "Vai Dieviņ! vai Dieviņ! palīdzi man vēl šo reizi!" Nabags klāt un izlaida viņu no šķirsta, sacīdams: "Tā kungi ar ļaudim dara, bet mēs, nabagi — šitā!" Nabags paēdinājis mūrnieku un viņu ar visu vajadzīgo apgādājis, izveda to no nezināmām vietām un piekodināja, lai iet pie sievas un bērniem. Mūrnieks dzīvojis vēl ilgi mierā un laimē.

Ein Maurer hatte weder Arbeit noch Brot. Da verließ er Frau und Kinder und begab sich in die Fremde, sein Glück zu suchen. Unterwegs begegnete er einem Herrn und einem Bettler, die sich miteinander unterhielten. Als der Bettler ihn erblickte, sprach er ihn an: "Ich brauche einen Maurer? Willst du nicht bei mir arbeiten?" "Was wirst denn du, ein armer Bettler, mir zahlen können? Ich habe ja nicht deshalb mein Handwerk erlernt, um anderen umsonst zu dienen."

"So komm zu mir!", rief der Herr aus. "Auch ich brauche einen Maurer." Sie wurden sich einig, und der Maurer folgte dem Herrn. Der Herr führte ihn durch Wälder und Rodungen, durch dichtes Gebüsch und auf unebenen Wegen. Der Maurer war so hungrig geworden, dass er es kaum noch ertragen konnte. "Lieber wäre ich doch zu dem Bettler gegangen," dachte er, "dann müsste ich wenigstens nicht hungern." Da bemerkte er, dass der Herr keine Nasenlöcher hatte. "Jetzt bin ich in die Klauen des Teufels geraten," schoss es ihm durch den Kopf. Aber nun war es nicht zu ändern: er musste weitergehen. Schließlich krochen sie in eine sehr finstere Höhle. Der Herr verschwand. Der arme Maurer wusste nicht, wohin er sich wenden sollte. Er schleppte sich geradeaus weiter, bis er an ein großes Wasser kam. Da, begann er zu waten. Da tauchte aus dem Wasser der Teufel hervor, sperrte den Maurer in einen Schrein und sagte: "Nun bist du in meinem Käfig, Kerl!" Herauskommen wirst du nicht mehr, da kannst du rufen und schreien, soviel du nur magst!" Als es dem Maurer klar wurde, welchen Todes er sterben sollte, rief er aus: "Ach Gottchen, ach Gottchen, hilf mir noch diesmal." Plötzlich war der Bettler zur Stelle, ließ ihn heraus und sagte: "So machen es die Herren mit den Leuten, und so machen es die Bettler!" Dann gab der Bettler dem Maurer zu essen, versorgte ihn mit dem Notwendigsten und ermahnte ihn, zu seiner Frau und seinen Kindern zurückzukehren. Der Maurer lebte noch lange in Glück und Frieden.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox