Velns par vadātāju / Der Teufel als Irreführer

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Meņģele
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Decembŗa mēnesis jau bija sasniedzis savu pirmo aukstumu, dziļo sniegu, kad Menģeles mežsargs, vecs, sirms vīrs, apbruņojies ar bisi plecos, cirvi aiz jostas, devās uz lielmežu pārlūkot to. Mežā viņš gāja pa šauru, labi pazīstamu teku. Gāja un atrada caunai pēdas — itin jaunas pēdas. Nu devās tai pakaļ un tā noklīda dziļi mežā. Pienāca vakars, vēl neatrada teku. Palika tumšs un nu tam izrādījās viss svešs. Uz reizi viņš izdzirda briesmīgu auku un koku brākšķi. Tuvumā bija dzirdami smagi soļi. Drīzi viņš ieraudzīja savā priekšā milzīgu tēlu, kas vairāk cilvēkam, nekā zvēram līdzinājās. Mežsargam trīcēja visas miesas kā apšu lapa. Bet aplūkojis cirvi un bisi, viņš saņēmās sirdībā un sāka milzim tuvoties. Milzis sāka uz priekšu iet, mežsargs tam pakaļ. Tā neko nerunādami viņi soļoja uz priekšu. Te piepēži milzis atgriezās zvērošām acim, paskatījās uz mežsargu un pavēlēja: "Atdod cirvi!" Mežsargs savās bailēs nekavēdamies to paklausīja, bet turklāt iedrošinājās pavaicāt, ko ar cirvi darīšot. "platāku ceļu pataisīšu, lai uz elli ātrāki varētum nokļūt!" milzis bargā, briesmīgā balsī atbildēja. Tagad tikai mežsargs noģida, ka nu ir velna nagos. Tiklīdz velnam cirvi bija atdevis, tūdaļ viņi atradās uz tik plata ceļa, kādu mežsargs ne savu laiku lielmežā nebija redzējis. Viņš gan gribēja labprāt kādu sānu teku uzņemt, bet neiedrošinājās, jo velns viņam pavēlēja pakaļ iet. Tā abi klusi soļoja uz priekšu. Vairs pusnakts nebija tālu, kad viņi lielmeža malu aizsniedza, arvienu pa platu, patīkamu ceļu iedami. Te piepēži mežsargs izdzirdēja gaili dziedam un nu mazā acumirklī velns bija pazudis. Tanī brīdī viņš atkal atradās ļoti biezā kārklu krūmā, kur velns viņu, uz elli vezdams, bija ievedis. Kārklus palocīdams, viņš līda pa mēneša gaišumu uz priekšu, līdz aizsniedza malu. Tagad viņš tikai atminējās un noskārta to vietu, kur nu atradās: bija iekļuvis savā paša purviņā, netālu no mājas, kas atradās kalnā. Nekavēdamies viņš devās augšā, priecādamies, ka no velna nagiem vaļā ticis. Mājā bija pulkstens viens. Savu apģērbu atrada pavisam saplosītu, nodriskātu. Rītā apskatījās ar mājas ļaudim kārklu purvā velna pēdas un atrada to gandrīz no vienas vietas nomītu. Arī tās pēdas atrada, kur no lielmeža bija iznācis, bet no platā ceļa nebijis ne vēsts. Pavasarī, kad sniegs nokusa, atrada cirvi tai vietā līdz pusei zemē iestigušu. No tā brīža kārklu purviņu nosauc par Velna purviņu. Der Dezember mit seiner Kälte und einer dicken Schneeschicht war gekommen. Eines Tages nahm der Buschwächter von Meņģele, ein alter grauhaariger Mann, seine Büchse und eine Axt und begab sich in den Wald, um nach dem Rechten zu sehen. Im Walde schlug er einen schmalen, altbekannten Pfad ein. Da bemerkte er ganz frische Marderspuren im Schnee. Er folgte den Spuren und geriet tief in den Wald. Es wurde dunkel, und die Gegend kam ihm ganz fremd vor. Auf einmal hörte er schreckliches Sturmgeheul und Krachen der Bäume. In der Nähe waren schwere Schritte zu hören. Bald darauf erblickte er eine große Gestalt vor sich, die mehr einem Menschen als einem Tier glich. Der Buschwächter zitterte am ganzen Leib wie Espenlaub. Dann dachte er an seine Büchse und seine Axt und näherte sich der Riesengestalt. Der Riese ging weiter, der Buschwächter folgte ihm. Ohne ein Wort miteinander zu sprechen, marschierten sie weiter. Plötzlich blieb der Riese stehen, schaute den Buschwächter mit glühenden Augen an und befahl ihm: "Gib deine Axt her!" Bin seiner Angst gehorchte der Buschwächter auf der Stelle, aber, er wagte doch zu fragen: was er denn mit der Axt machen wolle? "Ich will den Pfad breiter machen, damit wir schneller zur Hölle kommen!“, antwortete der Riese mit einer fürchterlichen Stimme. Erst jetzt begriff der Buschwächter, dass er in die Klauen des Teufels geraten war. Sobald der Teufel die Axt bekommen hatte, befanden sie sich auf einer breiten Straße. Eine solche Straße hatte der Buschwächter noch nie in einem Wald gesehen. Gern hätte er einen Seitenpfad eingeschlagen, aber er wagte es nicht, denn der Teufel hatte ihm befohlen, ihm zu folgen. Schweigend marschierten beide vorwärts. Es fehlte nicht mehr viel an Mitternacht, als sie auf der breiten glatten Straße den Waldrand erreichten. Plötzlich krähte der Hahn, und im nächsten Augenblick war der Teufel verschwunden. Der Buschwächter befand sich im Erlendickicht, in das der Teufel ihn geführt hatte, um ihn weiter zur Hölle zu bringen. Im Schein des Mondlichts gelang es ihm, aus dem dichten Gebüsch herauszukommen. Jetzt erkannte er wieder die Gegend, in der er sich befand: er war in das kleine Moor geraten, das sich in der Nähe seines Hauses befand, welches auf einem Hügel stand. Er zögerte nicht länger, sondern eilte froh nach Hause, glücklich, den Klauen des Teufels entkommen zu sein. Als er nach Hause kam, war die Uhr eins. Seine Kleider waren zerrissen. Morgen sah er sich zusammen mit anderen Leuten in dem kleinen Moor um: überall waren die Spuren des Teufels zu sehen. Auch die Spuren, die aus dem Wald führten, fand er wieder, doch von der schönen breiten Straße war nichts zu sehen. Im Frühjahr, als der Schnee geschmolzen war, wurde auch die Axt im Moor gefunden. Seit der Zeit wird das Erlenmoor auch das Teufelsmoor genannt.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox