Velis par vadātāju / Verstorbene als Irreführer

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Rāmuļi
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Viens jauns mežsargs ne par ko neticējis, ka maldinātāji ir. Reiz viņš palicis mežā līdz vēlam vakaram. Mežs viņam bijis viscaur labi pazīstams, bet ejot bijis nogriezies no īstā ceļa un aizgājis pavisam uz citu pusi no mājas. Nu viņš uzgājis atkal uz ceļa, kas vedis uz viņa māju, bet drīzi atradies atkal citā vietā — mežā. Tā gājis ilgāku laiku, bet nekā nevarējis no meža ārā tikt. Beidzot viņš gluži noguris piegājis pie viena malkas blāķa, sakūris uguni un domājis palikt še līdz rītam un tad iet uz māju. Pie ugunskura sācis pīpēt un snaust, bet drīzi pamanījis, ka otrā pusē ugunskuram pienācis jauns cilvēks ar noplucinātu pīli padusē un siksnu ap kaklu. Ne vārda neteicis, jaunais pienācējs sācis pīli cept un ēst. Mežsargs domādams, ka tas kāds malkas cirtējs, prasījis, kas šis esot un vai gaļa bez sāls smeķējot, bet viņš neatteicis ne vārda. Tāpat arī otru un trešo reizi nekā neatbildējis. Tad mežsargs teicis, ja šis esot cilvēks, tad lai runājot, ja ne, tad tūliņ šaušot. Tad viņš atteicis, ka šis esot maldinātājs. Šo māte mazu esot nožņaugusi ar to siksnu, kas ap kaklu un šim tik ilgi apkārt jāstaigājot, kamēr pašam būtu bijis jāmirst. Ilgi vairs šim neesot jāstaigā, jo jaunam būtu bijis jāmirst. Tad viņš teicis, lai nākot šim līdz, šis mežsargu izvedīšot no meža un arī parādīšot māju. Mežsargs paklausījis. Izgājuši mežmalā, maldinātājs rādījis mežsarga mājas uguni, jo tur vēl visi bijuši nomodā un bēdājušies par mežsargu, ka vēl nepārnāk. Nu mežsargam kā zvīņi no acim nokrituši, visu atkal pazinis kā papriekšu. Maldinātājs tūliņ uz vietas nozudis, jo mežsarga mājā gailis sācis dziedāt. No tā laika mežsargs ticējis, ka ir gan maldinātāji un arī citiem labprāt stāstījis par tiem. Ein junger Buschwächter wollte um keinen Preis glauben, dass , es so was, wie Irreführer geben könnte. Einmal war er bis zum späten Abend im Wald geblieben. Er kannte den Wald sehr gut, aber auf dem Heimweg hatte er sich vom Weg abgeirrt und war in eine ganz andere Richtung gelaufen. Nach einer Weile fand er wieder den Weg, der ihn nach Hause führen sollte, aber schließlich befand er sich wieder im Wald. Das wiederholte sich mehrere Male, und er konnte und konnte aus dem Wald nicht herauskommen. Schließlich schleppte er sich müde zu einem Holzstapel, machte Feuer an und beschloss auf den Morgen zu warten. Er schmauchte seine Pfeife und begann vor sich hinzudösen. Aber bald bemerkte er, dass auf der anderen Seite des Feuers ein junger Mann erschienen war, der einen Riemen um den Hals und eine gerupfte Ente unter dem Arm trug. Ohne ein Wort zu sagen, begann er die Ente zu braten und zu essen. Der Buschwächter hielt ihn für einen Holzhacker und fragte deshalb, ob ihm das Fleisch ohne Salz schmecke. Aber der Bursche antwortete kein Wort darauf. Auch ein zweites und ein drittes Mal antwortete er nichts. Schließlich sagte der Buschwächter: wenn er ein Mensch sei, so solle er sprechen, wenn nicht, werde er sogleich schießen. Da sagte der Bursche, er sei einer, der die Menschen irreführe. Seine Mutter habe ihn als kleines Kind mit dem Riemen erdrosselt, den er jetzt um den Hals trage. Er müsse so lange umgehen, bis seine ihm bestimmte Todesstunde gekommen sein werde. Er werde aber bald zur Ruhe kommen, da es ihm bestimmt gewesen sei, jung zu sterben. Dann forderte er den Buschwächter auf, mit ihm zu gehen, er wolle ihn aus dem Wald führen. Der Buschwächter gehorchte. Als sie an den Waldrand gelangten, zeigte der junge Mann dem Buschwächter sein erleuchtetes Haus: alle waren noch wach und sorgten sich um den Buschwächter, der nicht heimgekommen war. Da fielen dem Buschwächter wie Schuppen von den Augen und er erkannte wieder die Gegend. Auf dem Buschwächterhof krähte der Hahn. In demselben Augenblick war der Irreführer verschwunden. Von der Zeit an glaubte der Buschwächter, dass es doch Irreführer gibt, und erzählte auch anderen Leuten davon.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox