Ragana par vadātāju / Hexe als Irreführerin

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Jaunroze
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Viens vīrs ziemā braucis no baļķu vešanas uz māju. Pār tīrumu taisni braucot, nokritušas mazas ragaviņas zemē. Kamēr ņēmis mazās ragaviņas, tikmēr zirgs, nezin no kā satrūcies, sācis jo ātri uz māju skriet, tā ka vīrs palicis ar visām ragaviņām kājām. Vīrs nolicis ragaviņas pie šķūņa, kas ceļa malā bijis, lai otrā dienā tās varētu saņemt. No šķūņa māja vairs tālu nebijusi un arī vēl maza dienas gaisma bijusi. No šķūņa gājis taisni pār tīruma stūri uz māju. Ienācis pakalnītē, kur grāvji krustiskis bijuši, un tur palicis kā apstulbis stāvot, nevarējis neko vairs jēgt, kur ir māja, kur ne. Priekšā sācis tā ka briesmīgs mežs šņākt un taisījies tam virsū nākt. Vīrs gribējis tēva reizi skaitīt, bet ne uz kādu modi iesākt. Atpakaļ atskatījies, tas ierauga uguns spožumu. Cits nekas neatlicis ko darīt, kā iet uz to spožumu. Piegājis pie pazīstamas mājas, bet iekšā svešs, ļaudis arī pazīst, bet cits viss pārvērties. Mājas saimniece prasījusi: "Kur jūs iedami?" Vīrs atbildējis: "Ē, nācu tikai tā iepīpot, un neviens nedabūjis zināt, ka viņš apmaldījies. Pīpi aiztaisījis, sācis atkal iet. Laukā iznācis, neatjēdzies atkal, uz kuŗu pusi jāiet, atkal tāds vien kā biezs mežs stājies priekšā, nejauki šņākdams. Vīrs neko neraudzījis par meža šņākšanu, bet tikai soļojis uz priekšu. Pēc tam piegājis pie vienas siena kaudzes, kas netālu no tās mājas bijusi (kuŗā jau bija bijis). Siena kaudze piederējusi otram nāburgam. Atjēdzies, kam tā pieder, kā arī, ka ceļš no tās nav tālu. Nu sācis uz ceļu iet; bet tai vietā uz ceļa neticis, kur gribējis, jo vairs tālāk iet neatjēdzis. Beidzot uzgājis uz krustceļiem, kas bijuši uz augsta kalna, un te tad atjēdzies, kur māja. Māja bijusi kādu versti tālu. Nu tikai vēl acis atskaidrojušās — visu atjēdzis, kur īsteni ir un uzkliedzis: "Urā, lielais velns, kur tu mani esi aizvedis?" Tiklīdz tos vārdus izsacījis, ieraudzījis trīs cilvēkus, kas pa ceļu aizgājuši nost no viņa. Viņš tiem uzkliedzis, lai pagaidot, domādams, ka cilvēki, un gribēdams vienu ceļu iet, bet tie gājuši arvienu uz priekšu. Vīrs sācis tiem skriešus pakaļ steigties, bet nepanācis, jo piepēži pazuduši. Mājā atnācis, stāstījis mājas ļaudim, kā viņam bijis. Tie nosacījuši, ka raganas viņu vadājušas. Ein Mann fuhr einmal im Winter vom Balkenfahren nach Hause. Während er geradeswegs über das Feld fuhr, fiel ein kleiner Schlitten aus seinem Lastschlitten in den Schnee. Während er ausstieg, um den kleinen Schlitten aufzuheben, scheute sein Pferd und raste davon, sodass er mit dem kleinen Schlitten zurückblieb und seinen Weg zu Fuß fortsetzen musste. Der Mann stellte den Handschlitten neben eine Scheune, die sich in der Nähe befand, ab, um ihn am nächsten Morgen abzuholen. Von der Scheune hatte er es nicht mehr weit bis nach Hause; es gab auch noch ein wenig Tageslicht. Von der Scheune schlug er den geradesten Weg über den Acker ein. Als er auf den Hügel kam, an dem sich zwei Gräben kreuzten, blieb er wie geblendet stehen. Er wusste nicht mehr, wo sich sein Haus befand. Vor ihm rauschte es etwas wie ein Wald, der auf ihn zuzukommen schien. Der Mann wollte das Vaterunser beten, wusste aber nicht mehr, wie er es anfangen sollte. Als er zurückblickte, bemerkte er einen Lichtschein. Es blieb ihm nichts anderes übrig, als in die Richtung des Lichtscheines zu gehen. Er kam auf einen Hof, den er kannte, aber der ihm gleichzeitig auch völlig fremd war. Er erkannte die Menschen, aber alles andere hatte sich ganz verändert. Die Bäuerin fragte ihn: "Wohin des Weges?" Und der Mann antwortete: "Ich bin nur eingekehrt, um eine Pfeife zu rauchen! So erfuhr niemand, dass er sich verirrt hatte. Aber als er hinausging, wusste er wieder nicht, wo er sich befand. Wie ein dichter Wald, der unheimlich rauschte, erhob sich etwas vor ihm. Der Mann kümmerte sich nicht um das Rauschen des Waldes, sondern marschierte nur weiter. Schließlich gelangte er an einen Heuschober, der sich in der Nähe des Hofes befand, auf dem er eben noch gewesen war. Der Heuschober aber gehörte dem Nachbar. Er erkannte den Heuschober und wusste, dass die Straße nicht weit war. Er ging in die Richtung der Straße, aber er konnte sie nicht finden. Schließlich kam er zu einer Wegkreuzung. Die Wegkreuzung befand sich oben auf einem Berg, und nun erkannte er die Gegend und wusste, wo sich sein Haus befand. Er hatte noch gut eine Werst Weges bis nach Hause. Jetzt fielen ihm wie Schuppen von den Augen, und nur rief er aus:

"Hurra, großer Teufel, wohin hast du mich nur geführt!" Kaum hatte er diese Worte ausgerufen, als er drei Männer erblickte, die sich von ihm entfernten. Er rief ihnen nach, sie möchten auf ihn warten, denn er hielt sie für Menschen und wäre gern mit ihnen zusammengegangen, aber jene gingen nur weiter. Der Mann begann zu laufen, aber er holte sie dennoch nicht ein, denn sie waren plötzlich verschwunden. Als er nach Hause kam, erzählte er anderen Leuten, was er erlebt hatte. Man sagte ihm, dass er gewiss von Hexen herumgeführt worden sei.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox