Nauda parādās par cilvēku / Das Geld zeigt sich in der Gestalt eines Menschen

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Jēkabpils
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Reiz divi kaimiņi braukuši uz tirgu. Ceļš gadījies caur Lasmuižas mežu. Bijusi tāda gaiša vasaras nakts. Tā nu braucot kas tad tā braukšana arī ir — šiem apnicis ratos sēdēt. Izkāpuši no ratiem, kūpinādami savas pīpes, soļojuši blakus vezumiem. Te tie uzreiz redzot, netālu no viņiem uz ceļa sēž tā kā liels, melns suns. Šie abi — dūša vīriem jau sākusi plakt — drošības pēc iesēdušies katrs savos ratos un lēnām tuvojušies tam ērmīgajam zvēram. Bet zirgi, visu laiku bezbēdīgi tecējuši uz priekšu, uzreiz iecirtuši kaklus un sākuši krākt, tīri kā vilku sajuzdami. Saimnieki bijuši piebraukuši gluži klāt ērmam — un tavus brīnumus — acis vien ieplētuši: ieraudzījuši sev priekšā glītu jaunkungu, tādās melnās drēbēs, spīdošos zābakos, melnu gardibeni galvā. Jaunskungs stāvējis kā nedzīvs. Bet šie braucēji bijuši arī vai nedzīvi — nevarējuši ne locekļa kustināt. Kad bijuši gaŗām glītajam jaunkungam, zirgi sākuši ātri skriet uz priekšu. Un arī saimnieki nu pakustējušies. Tad abi reizē ieprasījušies "Vai redzēji?" Un i viens, i otrs ērmu redzējuši, droši vien, pašu velnu. Bet kad acis atpakaļ pagriezuši, uz ceļa nebijis ne mazākais nieciņš. Vēlāk abi kaimiņi nožēlojuši, ka neesot ar kāju melnajam kungam iespēruši, jo tad droši vien tas būtu turpat i pārvērties par naudas maisu. Stāsta, ka to pašu jaunkungu redzējuši vairāki, kas braukuši pa Lasmuižas mežu naktī. Einmal fuhren zwei Nachbarn zum Markt. Der Weg führte sie durch den Wald von Lasmuiža. Es war eine helle Sommernacht. Schließlich waren sie des Sitzens und Fahrens müde. Sie stiegen aus dem Wagen und schritten, ihre Pfeifen schmauchend, neben ihren Fuhren her. Plötzlich erblickten sie einen großen schwarzen Hund, der auf der Straße saß. Die beiden Bauern, denen es etwas sonderbar zumute war, bestiegen ihre Wagen und näherten sich dem sonderbaren Geschöpf. Die Pferde jedoch, die die ganze Zeit munter getrabt waren, bäumten sich schnaubend auf, als hätten sie einen Wolf gewittert. Die Bauern waren nun ganz dicht an die Erscheinung herangefahren. Da rissen sie vor Verwunderung die Augen weit auf: sie sahen einen feinen Jungherrn vor sich, der schwarze Kleidung, glänzende Stiefel und einen Zylinderhut trug. Der Jungherr stand wie leblos vor ihnen. Aber das Leben schien auch aus den Fuhrleuten gewichen zu sein: sie konnten kein Glied mehr rühren. Als sie an dem feinen Jungherrn vorbeigefahren waren, begannen die Pferde wieder munter zu traben. Und nun konnten sich auch die Bauern wieder rühren. Wie aus einem Munde riefen sie: "Hast du's gesehen?" Sowohl der eine als auch der andere hatte die Erscheinung gesehen, die wohl der Teufel selbst gewesen war. Als sie jedoch kurz zurückblickten, war nichts mehr zu sehen. Später bedauerten sie, dass sie nicht mit dem Fuß nach dem Schwarzen gestoßen hatten: wahrscheinlich hätte er sich auf der Stelle in einen Geldsack verwandelt. Es wird erzählt, dass mehrere Leute, die nachts durch den Lasmuiža-Wald gefahren sind, denselben Jungherrn gesehen hatten.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox