Naudai vēl jāguļ 100 gadu zemē / Das Geld muss noch 100 Jahre in der Erde liegen

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Limbaži
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Agrākos laikos, kur tagad ir draudzes skola, esot bijusi kapsēta. Reiz, kad skola bijusi tik vēl pusgatava, tumšā rudens vakarā nācis viens mūsu kaimiņu vecītis. Tikko viņš ticis viņā kalna galā, te uzreiz no skolas iznācis balts tēls un gājis taisni uz viņu. Vecītis izbrīnījies, kas gan tas varot būt tādā negatavā, tukšā ēkā. Bet te jau sieva viņam klāt un iet līdzās. No bailēm viņš aizgājis uz otru ceļa malu, bet šī atkal viņam līdz. Lielās bailēs viņš sācis skaitīt lūgšanas, bet šī arvien gājusi līdz. Iešana bijusi tik grūta, ka sviedri lijuši no pieres un elpa likusies cieti, tā viņš aizmocījies līdz kalna galam, paskatījies sānis: baltais tēls nekur vairs nebijis redzams. Nu arī pašam uzreiz palicis ļoti viegli. Reiz ap to pašu laiku gājis viens vīrs pa to leju un ieraudzījis mazu uguntiņu spīdam. Tiklīdz viņš nu ticis līdz uguntiņai, tā tūliņ pazudusi un tai vietā stāvējusi un gaidījusi kāda balta sieva. Bet vīrs nav drīkstējis viņai tuvoties. Tā tad nu teikusi: "Simtu gadu esmu gulējusi un simtu gadu vēl gulēšu." Tad viņa skanēdama sabirusi kopā. Vīrs nu žēlojies, ka no bailēm neesot aizticis, jo citādi būtu palicis bagāts. Vor langer Zeit soll sich dort, wo jetzt die Gemeindeschule steht, ein Friedhof befunden haben. Als die Schule halb fertig errichtet worden war, ist dort an einem dunklen Herbstabend ein alter Mann aus der Nachbarschaft vorbeigegangen. Sobald er sich auf den Hügel befand, trat eine weiße Gestalt aus dem Schulgebäude hervor und ging auf ihn zu. Der Alte wunderte sich: Wer könnte in dem noch unfertigen, dunklen Gebäude hausen?

Aber da stand auch schon die Frau neben ihm. In seiner Angst floh er auf die andere Seite der Straße, aber die Frau folgte ihm. Nun begann er Gebete zu sprechen, aber die Frau ging weiter neben ihm her. Das Gehen fiel ihm so schwer, dass ihm der Schweiß über die Stirn rann und der Atem stockte. Mit großer Mühe erreichte er den Gipfel des Hügels und sah sich um: Die weiße Gestalt war nirgends mehr zu sehen. Jetzt wurde es ihm wieder ganz leicht ums Herz. Eines Abends ging ein anderer Mann um die selbe Zeit durch das Tal: Da bemerkte er das Schimmern eines kleinen Feuerchens. Als er das Feuerchen erreicht hatte, verschwand es und an seiner Stelle stand eine weiße Frau und schien auf ihn zu warten. Aber der Mann wagte nicht, sich ihr zu nähern. Da sprach die Frau: "Hundert Jahre habe ich schon gelegen, nun werde ich noch hundert Jahre liegen." Und sie zerfiel klirrend. Jetzt bereute der Mann, sie in seiner Angst nicht berührt zu haben, denn dann wäre er reich geworden.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox