Naudas racēji iztraucēti / Geldgräber werden gestört

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Vecainieki
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Trīs vīri sarunājušies iet naudas rakt. Toreiz Lubānā vēl bijusi veca koka baznīciņa un tāpat arī koka traktieris. Dzirdēdami ļaudis stāstam, ka pie traktiera sliekšņa esot agrāki nauda ierakta, šie trīs vīri ņēmušies mēģināt to izrakt. Tumšā naktī nogājuši pie traktieŗa un sākuši rakt. Pēc neilgas rakšanas nācis naudas trauks redzams, bet baidīdamies, ka ceļavīri, traktierī gulēdami, redzēs, ka viņi nu naudu izņem, gājis viens durvis aiztaisīt, kas, laikam liela siltuma dēļ, bijušas vaļā atstātas. Lai gan vīrs durvis ļoti viegli cieti vēris, taču tās cēlušas tādu troksni, ka kad būtu stipra vēja kopā cirstas, un visi trīs naudas racēji no šā trokšņa ļoti sabijušies, domādami, ka traktierī nu kāds uztrūksies un nāks skatīties, kas tur ir. Bet kad no traktieŗa neviens ārā nenāca, laikam tādēļ, ka nebija no šā trokšņa nekā dzirdējuši, tad vīri atzirgušies un sākuši skatīties pēc naudas trauka, bet no tā vairs nebijis neko redzēt, bijis pavisam pazudis.

Agrākais Lubānas draudzes skolotājs Štams bijis arī dzirdējis, ka pret veco traktieri, uz lielceļa vidus, esot nauda ierakta. Tā arī šis, cenzdamies to naudu izrakt, sarunājis klusiņām labu pulku, vai līdz 10 malaču, jo pats, klibs būdams, nevarējis lāga rakt. Norunātā naktī visi sanākuši un Štams, nekā nežēlodams, bijis arī šņabi līdz paņēmis. Lai dūša rastos, iemetis ikkatrs pa vienai, otrai glāzei un vēl pa trešai, un nu stājušies dūšīgi pie rakšanas, kā sacīts, uz paša ceļa vidus. Pēc krietnas rakšanas nācis manāms tāds kā zārka vāks, un, kā pēc trokšņa varējis just, zārks bijis pildīts ar skanošu naudu. Te uz reiz varējis dzirdēt, ka nupat no muižas uz tilta braucot laikam kāds kungs ar drošku. Gribējuši nu gan naudas zārku veikli izraut un aiznest, bet esot ļoti smags bijis, ka nevarējuši pacelt, tādēļ ātrumā norunājuši, tagad bēgt, un ja kungs kļūst nelaimīgs tai izraktajā dambī, tad vairs negriezties nemaz atpakaļ; bet ja pārkuļas kaut kā pāri vai garām, tad iet atpakaļ un izņemt to naudu. Kā sacīts, tā darīts; laiduši ar visi ļekas vaļā un pats talkas saimnieks Štams ar savu klibo kāju nepalicis pakaļā. Labu gabalu nobēguši, apstājušies un sākuši klausīties, kā nu kungam ies. Klausījušies, klausījušies, bet kungs, tiklīdz pie bedres piebraucis, tūlīt apstājies, un vairs nemaz nevarējis dzirdēt ne braucam, ne krītam bedre, ne kliedzam, it nekā. Labu laiku klausījušies un nekā nevarēdami dzirdēt, gājuši raudzīties, kas noticis, bet nu no naudas zārka nebijis vairs ne vēsts, bijis gluži pazudis, un tā nekas vairs neatlicies, kā bedri aizbērt un iet mierīgi mājā naudas nedabūjušiem.

Drei Männer hatten beschlossen nach Geld zu graben. Damals befand sich noch in Lubāna eine kleine Holzkirche und auch ein aus Holz erbautes Wirtshaus. Die drei Männer hatten von anderen Leuten gehört, dass an der Schwelle des Wirtshauses Geld vergraben worden sei. Das wollten sie nun ausgraben. In einer dunklen Nacht machten sie sich auf den Weg und begannen zu graben. Schon nach kurzer Zeit erblickten sie einen Geldbehälter. Da sie Angst hatten, weil Reisende, die in dem Wirtshaus schliefen, bemerken könnten, dass sie das Geld herausholten, wollte einer von ihnen die Tür schließen, die wahrscheinlich der großen Hitze wegen offen gelassen worden war. Obwohl der Mann die Tür ganz leise zusperrte, entstand ein solcher Lärm dabei, als hätte ein gewaltiger Sturm die Tür zugeschlagen. Die drei Geldgräber erschraken sehr, denn sie glaubten, dass jetzt gewiss jemand erwachen und herauskommen würde, um zu sehen, was geschehen sei. Als jedoch niemand aus dem Wirtshaus herauskam, weil wahrscheinlich niemand den Krach gehört hatte, beruhigten sich die Männer wieder und sahen sich nach dem Geldtopf um, aber er war verschwunden: Es war keine Spur mehr von ihm zu sehen. Auch der alte Gemeindelehrer von Lubāna, Štams, hatte davon gehört, dass auf der Landstraße gegenüber dem alten Wirtshaus Geld vergraben worden sei. Da auch er bestrebt war an das Geld zu kommen, hatte er gut zehn Helfer angeheuert, denn er selbst war lahm und konnte kaum graben. In der verabredeten Nacht kamen sie nun zusammen und Štams hatte auch Schnaps mitgebracht. Um sich Mut zu machen, trank jeder ein Gläschen, dann aber auch noch ein zweites und ein drittes. Schließlich gingen sie an die Arbeit und begannen — wie gesagt — mitten auf der Landstraße zu graben. Nachdem sie eine ganze Weile gegraben hatten, kam etwas wie ein Sargdeckel zum Vorschein. Dem Klang nach konnte man glauben, dass der Sarg mit Geld gefüllt sein müsste. Plötzlich hörten sie, dass jemand vom Gutshof her über die Brücke gefahren kam. Sie wollten den Geldsarg schnell aus der Erde zerren, aber er war so schwer, dass sie ihn nicht heben konnten. Deshalb beschlossen sie in aller Eile, schleunigst die Flucht zu ergreifen und — sollte der heranfahrende Herr an der ausgegrabenen Stelle verunglücken — nicht mehr zurückzukehren. Sollte er jedoch heil darüber- oder vorbeikommen, wollten sie zurückkehren und das Geld hervorholen. Gesagt, getan: Sie flüchteten und auch der Urheber der Sache, der lahme Štams, blieb nicht zurück. Als sie sich ein gutes Stück von der Stelle entfernt hatten, blieben sie stehen, um zu horchen, wie es dem Fahrer ergehen werde. Sie horchten und horchten. Aber der Herr, der an die Grube gefahren war, hielt an und sie hörten weder Räderrattern noch, dass er in die Grube gefallen wäre. Es waren auch keine Schreie zu vernehmen. Nachdem sie eine ganze Weile vergeblich gelauscht hatten, kehrten sie an die Stelle zurück, um zu sehen, was dort geschehen war, aber nun konnten sie vom Geldsarg keine Spur mehr entdecken — er war verschwunden. Da blieb ihnen nichts anderes übrig, als die Grube wieder zuzuschütten und mit leeren Händen heimzugehen.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox