Naudas racēji iztraucēti / Geldgräber werden gestört

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Smiltene
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Senos laikos dzīvojis vecs meža sargs, kas bijis apkārtnē izdaudzināts par naudas podu racēju. Nevienu vien naudas podu tas esot savā mežā izracis. Aizgājis naktī uz Kūjiņu kalnu un sācis rakt. Bijis jau labi dziļu bedri izracis, kad gribējis drusku elpu atraut un uzpīpēt. Apsēdies uz bedres malas, kājas atstājis tāpat bedrē un uzpīpējis. Te dzird: tālumā sāk smagi mežs šalkt. Šalkoņa nākusi uz Kūjiņu kalna pusi. Koki lūzuši, zari brīkšķējuši un viesulis griezies. Izbrīnējies raudzījies meža sargs apkārt. Te redz: pa ceļu, kas ved no Smiltenes uz Mēŗu muižu, brauc lepna karīte. Kučērs uz bukas, iekšā sēd divi melni spīdīgi kungi, karītei priekšā divi melni zirgi un zirgiem acis spīd kā ogles un no nāsim šaujas kā ugunis, kā dūmi. Karīte braukusi pa kokiem un krūmiem, nekur nav ķērusies, bet ātri tuvojusies Kūjiņu kalnam. Nebijusi karīte tālu no Kūjiņu kalna, ka tik meža sargs ieraudzījis, ka tai pa priekšu skrien melns liels suns ar izkārtu mēli un ugunīgām acim. Suņam mēle bijusi tik sarkana, kā degoša pagale, un tik gaŗa, ka vilkusies gandrīz pa zemi. Suns drāzies taisni uz bedri, ko nupat meža sargs izracis un uz kuŗas malas pats sēdējis. Meža sargs izmeties no bedres. Tikko meža sargam kājas bijušas no bedres ārā, viņā iegāzies viss pajūgs, suns un braucēji. Nebijis meža sargs ne desmit soļu paskrējis, kad vētra jau bijusi apklususi un koki stāvējuši gluži mierīgi un klusu. Vor langer Zeit lebte einmal ein Waldhüter, der in der ganzen Gegend als Schatzgräber bekannt war. Er habe in seinem Wald nicht nur einen Geldtopf ausgegraben. Eines Nachts begab er sich auf den Kūjiņu kalns und begann zu graben. Als er eine ziemlich tiefe Grube ausgehoben hatte, wollte er sich ein wenig erholen und seine Pfeife rauchen. Er setzte sich auf den Rand der Grube, ließ seine Beine baumeln und zündete seine Pfeife an. Da hört er, dass in der Ferne der Wald unheimlich zu rauschen begann. Das Geräusch nähert sich dem Kūjiņu kalns. Die Bäume brachen, die Äste krachten, ein Wirbelwind fegte herbei. Verwundert schaut sich der Waldhüter um. Da sieht er: Eine prächtige Kutsche fährt ganz langsam die Landstraße, welche von Smiltene zum Mēŗi-Gut führt, entlang. Auf dem Kutschbock sitzt der Kutscher: In der Kalesche sitzen zwei schwarze Herren; zwei Rappen, deren Augen wie Kohlen glühen und aus deren Nüstern Feuer und Rauch kommen, sind vor die Kalesche gespannt. Der Wagen näherte sich schnell dem Kūjiņu kalns, ohne Bäume oder Sträucher zu berühren. Als er schon nahe war, erblickte der Waldhüter einen großen schwarzen Hund, der mit hängender Zunge und glühenden Augen der Kalesche vorauslief. Die Zunge des Hundes war so rot wie ein brennendes Holzscheit und so lang, dass sie fast die Erde streifte. Der Hund rannte geradeswegs auf die Grube zu, die der Waldhüter ausgehoben hatte und auf deren Rand er saß. Da machte sich der Buschwächter auf die Beine. Sobald er seine Beine aus der Grube gezogen hatte, fielen der Hund, das Gespann und die Fahrer alle zusammen in die Grube. Der Waldhüter hatte sich noch keine zehn Schritte von der Grube entfernt, als sich der Sturm schon wieder legte: Alle Bäume standen still und ruhig.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox