Cilvēks labprāt pārvēršas par vilkatu / Menschen verwandeln sich gern in Werwölfe

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Rāmuļi
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Turīga saimnieka dēls apprecējis arī turīgu vecāku vienīgu, diezgan pavecu meitu. Reiz tēvs ar dēlu aruši meža malā līdumā. Jaunā sieva atnesusi viņiem brokastis, bet pati tūliņ, nekā neteikdama, iegājusi mežā un ilgi palikusi. Vīrieši, nevarēdami sagaidīt iznākam, nodomājuši, ka viņa pa citu ceļu aizgājusi uz māju. Bet šī negājuši vis uz māju, aizgājusi mežā pie līkas, vecas siekstes, kuŗai pa apakšu varējis cilvēks izlīst, noģērbusies plika, līdusi trīs reizes caur sieksti, pārvērtusies par vilkatu un aizskrējusi pie kaimiņu ganiem. Drīzi pēc brokastim saimnieks iegājis mājā un tur pie siekstes neviļot atradis sieviešu drēbes. Nekā ļauna nedomādams, pacēlis tās, apskatījies: tās jau Grietas drēbes (vedeklai vārds). Neteicis ne vārda, atstājis drēbes zemē un gājis art. Pēc kāda brīža iznākusi pie šiem vilkata gluži nokaunējusies un negājusi nemaz projām. Tēvs gan zinājis, kas tā tāda un kas nu noticis, bet vēl neteicis dēlam ne vārda. Bet kad nu šī nemaz negājusi projām, tad dēls ieteicies, ka vajagot aizdzīt jeb arī nosist: tēvs turpretim pakratījis galvu: ko nu dzīšot projām — tā jau Grieta, šā sieva, esot: Lai ejot uz māju palūkot, tad pats pārliecināšoties, ka Grietas vairs neesot. Dēls, to dzirdēdams, vareni izbijies un tūliņ skrējis uz māju. Pārskrējis: Grietas nekur nav. Nu aiztecējis pie sievas radiem saklaušināt kādu padomu, kā te līdzams. Bet tie arī padoma nezinājuši kā Grietu atkal par cilvēku pārvērst. Beidzot sagudrojuši: ko nabadzītei vēl likt ciest — labāk nomaitājama. Nošāvuši vilkatu, bet drēbes turpat sadedzinājuši pie siekstes. Der Sohn eines wohlhabenden Bauern hatte die einzige, nicht mehr ganz junge, Tochter wohlhabender Eltern geheiratet. Einmal pflügte Vater und Sohn am Waldesrand. Als die neue Frau ihnen das Frühstück brachte, verschwand sie ohne ein Wort zu sagen im Wald und blieb lange fort. Als die Männer nicht mehr erwarteten, dass sie noch zurückkehren könnte, dachten sie, sie habe einen anderen Weg nach Hause gewählt. Aber sie ging gar nicht heim. Sie ging in den Wald und trat an einen morschen Baumstamm, unter den ein Mensch hindurchkriechen konnte. Dort zog sie sich aus, kroch dreimal unter den Stamm durch und lief dann als Werwölfin zu den Hirten der Nachbarn. Bald nach dem Frühstück ging auch der Bauer in den Wald und fand dort neben dem morschen Stamm Frauenkleider. Er dachte an nichts Arges, hob die Kleider auf und betrachtete sie: Das waren ja Grietas Kleider (so hieß seine Schwiegertochter). Ohne ein Wort zu sagen, legte er die Kleider an ihren Platz zurück und begab sich an die Arbeit. Nach einer Weile kam die Werwölfin aus dem Wald, ganz beschämt, und blieb bei ihren Kleidern. Der Vater wusste wohl, wer das war und was geschehen war, aber er sagte noch nichts zu seinem Sohn. Als die Wölfin jedoch nicht von der Stelle weichen wollte, meinte der Sohn, man müsse sie entweder verjagen oder erschlagen. Der Vater schüttelte nur den Kopf: Was solle man sie denn fortjagen, es sei ja Grieta, seine Frau. Er könne ja nach Hause gehen und sich vergewissern, dass Grieta nicht mehr da sei. Als der Sohn das hörte, erschrak er sehr und lief nach Hause: Seine Frau war nirgends zu finden. Nun eilte er zu ihren Verwandten, um Rat zu holen, wie man ihr helfen könne. Aber auch sie wussten keinen Rat, wie man Grieta wieder in einen Menschen verwandeln könnte. Schließlich kamen sie zu einem Entschluss: Was sollte man die Ärmste noch lange leiden lassen, lieber sollte man sie töten. So erschossen sie die Werwölfin. Ihre Kleider aber verbrannten sie neben dem morschen Baumstamm.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox