Cilvēks labprāt pārvēršas par vilkatu / Menschen verwandeln sich gern in Werwölfe

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Smiltene
Year of recording
Age of informant 67
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Vienai saimnīcai bīš varēn skaists aunc. Nāburgu saimnīcai varēn iepaticies tas aunc un šī aizgāsi pie tās pirmās saimnīcas un prasīsi, lei pārdodot to aunu. Bet pirmā saimnīca ne par ko ar nedevusi auna. Nu nāburgu saimnīcai vai ugunc pakulās un šī pārskaitusies un kliegusi: "Ja man nebūs, tev ar nebūs!"

Nāburgu saimnīca aizgāsi uz māju un nogaidīsi vakaru. To dienu, lūk, taisni bīš sestdienas diena. Vakarā saimnīca izgāsi no istabas laukā, aizgāsi uz pirtīnu, noģērbusi drēbes, atstāsi pirtīnā un pati palikusi par vilku un aizskrēsi uz pirmās saimnīcas leidaru. Bet pašreiz, kā saimnīca skrēsi par vilku no pirtīnas laukā, tā mājas puisis gāš garēm un redzēš, ka vilks izskrien no pirtīnas. Puisis nu gāš pirtīnā iekšā apskatīties, ko ta tas vilks tur darīš. Kā nu puisis iegāš pirtīnā, tā redzēš, ka priekšīnā ir šā paša saimnīcas drēbes. Puisis saņēmis drēbes, iznesis laukā un nolicis. Ta puisis gās uz nāburgim, jo šim nāburgos bīšas kādas tur darīšanas. Ka puisis gāš gar to māju, kur tai saimnīcai tas varēn smukais aunc bīš, tā dzirdēš, ka cilvēki pa leidaru klaigā un šim pašam garēm noskrēš lielc vilks. Puisis gāš leidarā iekšā un redzēš, ka nāburgu saimnīcas smukais aunc pagalam gan un vilks bīš šo nokodis. Nu puisis gūdrēš, kas ta te var būt par lietu. Vilks izskrēja no pirtīnas, nokoda nāburgu aunu un akal aizskrēja apakaļ uz pirtīnu! Puisis nospriedis pats pie sevis, iešot uz pirtīnu un apskatīšoties, vai vilks esot vai neesot pirtīnā? Puisis gāš apakaļ uz savas mājas pirtīnu. Ka šis pavēris duris, tā vilks šim cau kāstarpi cauri un prom. No tā dienas saimnīca bīsi pazudusi un nevienc nezināš, kur šī palikusi. Bet nu ap māju sācis dauzīties lielc vilks un bīš tik nebēdīgs, ka cilvēkim pa priekšu vie dauzījies. Saimniekam vais nebīš nekāda gala. Šis nu reiz ataicināš mežsargu un mežsargs nošāvis vilku. Ka vilkam noplēsuši ādu, ta tik vē redzēši. ka nav vis ritīgs vilks, bet ir saimnīca.

Eine Bäuerin hatte einen sehr schönen Widder. Ihrer Nachbarin gefiel er sehr, und sie kam zu ihr und bat sie, ihr den Widder zu verkaufen. Aber die erste Bäuerin wollte davon nichts wissen. Da wurde die Nachbarin wütend und rief aus: "Wenn ich ihn nicht haben soll, so sollst du ihn auch nicht haben!"

Die Nachbarin ging heim und wartete, bis es Abend wurde. Es war gerade Samstagabend. Sie verließ das Haus und begab sich zur Badestube. Sie zog sich nackt aus und ließ ihre Kleider dort und rannte als Wolf zum Nachbarhof. Gerade als die Bäuerin in Wolfsgestalt das Bad verließ, ging der Knecht vorbei und sah, dass sie sich verwandelt hatte. Der Knecht betrat die Badestube, denn er wollte sehen, was der Wolf dort gemacht haben könnte. Im Vorraum fand er ihre Kleider. Er brachte sie hinaus und legte sie fort. Dann begab er sich zum Nachbarhof, wo er etwas zu erledigen hatte. Als der Knecht an jenem Hof vorbeiging, dessen Bäuerin den schönen Widder besaß, hörte er, dass viele Menschen im Stall durcheinanderschrien. Ein großer Wolf rannte an ihn vorbei. Nun betrat auch der Knecht den Stall: Er sah, dass der schöne Widder der einen Bäuerin tot war: Der Wolf hatte ihn totgebissen. Der Knecht dachte über die ganze Sache nach. Der Wolf sprang erneut aus der Badestube, biss den Widder der Nachbarin tot und rannte wieder ins Bad zurück. Da beschloss der Knecht dorthin zurückzukehren, um zu sehen, ob der Wolf noch anwesend war. Kaum hatte er die Tür geöffnet, da schoss der Wolf ihm zwischen die Beine hindurch und verschwand. Seit dem Tag war die Bäuerin verschwunden und niemand wusste, wo sie geblieben war. Aber ein großer Wolf begann ums Haus zu schleichen und er war so dreist, dass er den Menschen sozusagen auf der Nase herumtanzte. Der Bauer konnte keine Ruhe vor ihm finden. Schließlich ließ er den Forstwart kommen und dieser erschoss den Wolf. Als sie ihm das Fell abgezogen hatten, sahen sie, dass er gar kein richtiger Wolf war, sondern die verschwundene Bäuerin.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox