Vilkats atsvabināts / Der erlöste Werwolf

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Vestiena
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Stāsts no kāda, kas pats par vilkatu esot bijis — stāstījis kādam talcēniešam, tagad vēl dzīvajam G. Pakalniņa tēva tēvam uz Rīgu braucot.

"Kur tev tā viena acs palikusi? Vai izsāpējusi?" vaicājis talcēnietis svešajam ceļa vīram. — "Kas nu, brāl, deva izsāpēt — to man reiz suņi izkoda." — "Kā tā?" — "Biju 7gadus par vilkatu." — "Kā tas nācās, ka tev aci izkoda?" — "Reiz sagājām visi septiņi vienā laidarā medīt. (Šie 7 vīri siena pļavās, noskatījušies no stārasta, izlīduši ačgārni caur kreklu un palikuši par vilkatām.) Tur mūs pamanīja suņi un sāka kost. Mēs devāmies visi ar joni prom, taisni pār sētiņu. Tie citi pārlien gluži laimīgi, es biju tas pēdējais, mani, lecot, viens liels suns satvēra pie astes, parāva gar zemi un izkoda aci. Tikai ar lielām mokām es tiku no viņa vaļā un prom. Mums bija trīsreiz pa gadu jāiet caur Rīgu: no pakaļas mūs gan varēja redzēt, bet no priekšas ne, tā ka mēs dažreiz zirgu apēdām un mūs neviens nepamanīja. Kad tā 7 gadus bijām nogājuši pat- vilkatiem, tad iegājām vienā namiņā, kur atradām cilvēku ēdienu gatavu izvārītu. To ēduši, mēs atkal palikām par cilvēkiem. Par vilkatiem būdami varējām visu saprast, ko cilvēki vai arī suņi runā."

Einer, der selbst einmal Werwolf gewesen war, hat diese Geschichte einem Talcēnietis (?), dem jetzt noch lebenden Großvater des G. Pakalniņš, auf einer Fahrt nach Riga erzählt.

"Wo hast du das eine Auge verloren?", fragte der Talcēnietis den fremden Weggefährten. "Ach, Bruder, das Auge haben mir Hunde aus dem Kopf gerissen." – "Wie kam denn das?" – "Ich bin sieben Jahre als Werwolf umhergelaufen." – "Und wie kam es, dass sie dir das Auge ausgerissen haben?" – "Einmal, brachen wir alle sieben in einen Stall ein, um Schafe zu reißen (jene sieben Männer hatten bei der Heumahd den Starost beobachtet, dann ist jeder von ihnen – wie der Starost selbst – rückwärts durch sein eigenes Hemd hindurchgekrochen und hat sich in einen Werwolf verwandelt). Die Hunde hatten uns bemerkt und stürzten sich auf uns. Wir ergriffen die Flucht und sprangen in der Eile über den Zaun. Die anderen kamen glücklich hinüber. Ich war der Letzte: Ein großer Hund packte mich beim Schwanz, riss mich zu Boden und biss mir das Auge aus. Mit Mühe gelang es mir, mich von ihm zu befreien und zu entkommen. Dreimal im Jahr mussten wir durch Riga marschieren. Von hinten konnte man uns sehen, von vorn jedoch waren wir unsichtbar. So gelang es uns oft, ein Pferd zu verschlingen, ohne dass es jemand bemerkt hätte. Nachdem wir bereits sieben Jahre als Werwölfe durch die Welt gezogen wären, kamen wir eines Tages in ein Haus. In der Küche fanden wir fertig gekochtes Essen. Wir aßen davon und wurden wieder zu Menschen. Als wir noch Werwölfe waren, konnten wir alles verstehen, was Menschen oder Hunde sprachen.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox