Burvji vajā cilvēkus / Zauberer verfolgen andere Menschen

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Vienā muižā vecais kungs nomiris un viņa dēls, kas Vāczemē ilgi bija mācījies visādas gudrības, mantojis muižu. Šis jaunais kungs bijis tāds pārgudrs, neticējis burvjiem un sacījis, ka tie, kas uzdodoties par burvjiem, esot tikai krāpnieki, kas biedējot muļķa ļautiņus. Šā kunga pagastā dzīvojis viens klibs vecīgs vīriņš, kas pārticis no ubagošanas un burvības. Daži ļaudis gājuši pie jaunā kunga sūdzēt par šo klibo Ādamu, ka tas viņiem uzbūris šādas un tādas kaites. Kungs tādēļ klibo Ādamu licis atsaukt muižā, lai viņu izbārtu par to, ka sabaida ļaudis, tiem iestāstīdams, ka protot burt. Kad klibais Ādams atnācis kunga priekšā, pēdējais tam jautājis: "Vai tu proti burt?" — "Protu, cienīgs kungs," klibais Ādams droši atbildējis. "Kā tu iedrošinājies man sacīt tādus melus?" kungs tam bargi uzsaucis. "Tie nav nekādi meli, cienīgs kungs, bet man patiesi ir burvības un vārdošanas skola, ko mantoju no sava tēvtēva," klibais Ādams bez bailēm atbildējis. "Par to, ka tu nekaunies savam kungam stāstīt tādas blēņas, es tevi likšu krietni nopērt, tad apbur mani ar savu tēvtēva skolu. Varbūt, ka pēriens būs derīgas zāles pret tavām blēņām." Kungs klibo Ādamu pavēlējis aizvest uz zirgu stalli un tur tam uzskaitīt trīsdesmit rīkšu cirtienus. "Par šo netaisnību kungs mani pieminēs," klibais Ādams pēc pēriena sacījis pērējiem. Nākošā rītā, kad kungs izgājis no sava dzīvojamā nama, viņš uzminis kādai olai, kas bijusi nolikta uz trepēm. Olai sašķīstot, viņas šķidrums apšļakstījis arī kunga labo roku. Bet kungs par to visu neko sevišķu nedomājis. Viņš izbāris tikai muižas putnu uzraudzītāju, ka tā palaižot vistas savā vaļā. Putnu meita pie sevis klusībā domājusi: "Ola būs bijusi burvja nešļava, gan kungs redzēs, kas notiks." Kungs drīz vien sajutis, ka viņa labā roka iesāk sūkstēt. Viņš vēl nebūt nedomājis, ka burvis varētu būt vainīgs, bet tik steidzies uz māju, lai kaitīgo vietu rokā apsvaidītu ar kādām zālēm. Pa tam roka vienmēr vairāk sāpējusi un uzpampusi. Kungs nu pavēlējis kučēram braukt pēc ārsta. Ārsts atbraucis un apskatījis kunga roku, kas bijusi jau pārvērtusies melna, kā poda dibens un gluži resna satūkusi. Ārsts purinājis galvu un sacījis, ka šī kaite viņam esot gluži nepazīstama. Viņš gan parakstījis zāles, bet tās ne druskas nepalīdzējušas. Kaite tapusi vienmēr ļaunāka: roka vienmēr vairāk uztūkusi un sāpes pavairojušās, tā kā kungs nemaz nevarējis gulēt. Atsaukti citi ārsti, kas nu stāstījuši kungam, ka pret šo kaiti cita līdzekļa neesot, kā tik roku vajagot nogriezt. Kungs par to ļoti saskaities, ka ārsti viņu grib padarīt par vienroci, tūliņ aizbraucis uz Vāczemi. Bet par pāra mēnešiem viņš no ārzemēm pārbraucis vēl slimāks, nekā bija aizbraucis. Visi kunga ļaudis ticējuši, ka klibais Ādams kungam par pērienu atriebies ar to, ka nobūris viņa roku. Kučērs iedrošinājies kungam pasacīt, ko ļaudis domājot par viņa kaiti. Kungs nu arī sācis domāt, ka varot jau gan būt, ka klibais Ādams, par pērienu atriebdamies, viņam uzbūris šo slimību. Kučērs no kunga dabūjis pavēli klibo Ādamu atvest muižā, un tas pie kunga iegājis, nemaz nebaidīdamies. Kungs tūliņ jautājis, vai pie viņa kaites esot vainīgs. Klibais Ādams taisnodamies atbildēja: "Cienīgs kungs jau pats sacīja, lai es viņu apburot, ja varot." — "Tad tu proti arī manu kaiti izārstēt un neliec man vairs ilgāk mokas ciest," kungs pavēlējis. Ādams nu satvēris kunga neveselo roku, bubinājis kādus nesaprotamus vārdus un tad pēc dažām dienām kunga roku bijusi pilnīgi vesela un kungs no mokām atsvabināts. Par to priecādamies, viņš klibo Ādamu bagātīgi apdāvinājis. Tagad kungs arī ticējis, ka ir gan daži cilvēki, kas var burt, un ka klibais Ādams ir burvis. Auf einem Gut war der alte Gutsherr gestorben. Sein Sohn, der in Deutschland verschiedene Wissenschaften studiert hatte, erbte den Landbesitz. Der junge Herr war denn auch überklug und glaubte nicht an Zauberer, sondern sagte, dass diejenigen, die sich als solche ausgeben, Betrüger seien, die dumme Leutchen einschüchtern wollen. In der Gemeinde des Jungherrn gab es auch einen alten lahmen Mann, der von Bettelei und vom Zaubern lebte. Manche Leute wandten sich an den neuen Herrn und beklagten sich über den alten Adam, der ihnen verschiedene Krankheiten angehext habe. Der Herr ließ ihn aufs Gut bestellen, um ihn auszuschimpfen, dass er den Leuten Angst einjage, indem er ihnen erzähle, dass er zaubern könne. Als der lahme Adam vor seinen Herrn trat, fragte dieser ihn: "Kannst du zaubern?" – "Ich kann es ", gnädiger Herr," antwortete Adam mutig. "Wie wagst du es, mir solche Lügen zu erzählen!" herrschte der Herr ihn an. "Das sind keine Lügen, gnädiger Herr, ich beherrsche tatsächlich die Künste des Zauberns und des Besprechens, ich habe sie von meinem Vatervater geerbt," antwortete unerschrocken der lahme Adam. "Da du dich nicht schämst, deinem Herrn solche Lügen zu erzählen, lasse ich dich prügeln. Vielleicht sind Schläge die beste Medizin gegen deine Unvernunft. Dann kannst du, wenn du willst, mit der Weisheit deines Vatervaters verhexen." Der Herr befahl, den lahmen Adam in den Pferdestall zu führen und ihm dort dreißig Rutenschläge zu verabreichen. "Wegen dieser Ungerechtigkeit wird der Herr noch an mich denken müssen," sagte Adam zu seiner Bestrafung. Als der Herr am nächsten Morgen seine Wohnung verließ, trat er auf ein Ei, das vor die Treppe gelegt worden war. Als er es zertrat, spritzte das Eigelb hoch und bespritzte auch seine rechte Hand. Der Herr dachte sich nichts weiter dabei. Er schimpfte nur die Geflügelhüterin des Gutes aus, weil sie die Hennen frei herumlaufen lasse. "Das Ei hat gewiss der Zauberer gebracht," dachte die Magd bei sich, "da wird der Herr bald sehen, was geschehen wird." Bald darauf verspürte der Herr Schmerzen in seiner rechten Hand. Er dachte jedoch nicht daran, dass der Zauberer das bewirkt haben könnte, sondern eilte nach Hause, um die Stelle mit Arznei zu behandeln. Die Hand schwoll jedoch an und tat immer mehr weh. Der Herr befahl dem Kutscher, den Arzt zu holen. Dieser fand sich ein und betrachtete die Hand des Herrn, die bereits ganz schwarz geworden und sehr angeschwollen war. Dann schüttelte er den Kopf und sagte, diese Art Krankheit sei ihm völlig unbekannt. Zwar verschrieb er ihm Arzneien, aber der Zustand des Herrn verschlechterte sich weiter: Der ganze Arm schwoll an und die Schmerzen steigerten sich so, dass er gar nicht schlafen konnte. Der Herr rief noch andere Ärzte herbei, aber auch die wussten keinen Rat und meinten, das einzige Mittel sei, die Hand abnehmen zu lassen. Darüber wurde der Herr sehr böse und reiste nach Deutschland ab. Ein paar Monate später kehrte er aus Deutschland noch kranker zurück als er hingefahren war. Die Leute des Herrn glaubten alle, dass der lahme Adam dem Herrn die Krankheit aus Rache für die bezogenen Prügel angehext habe. Der Kutscher nahm allen Mut zusammen und berichtete dem Herrn, was die Leute über seine Krankheit erzählten. Schließlich begann auch der Herr selbst zu glauben, dass es möglich sein könnte, dass Adam ihm aus Rache die Krankheit angehext hatte. Er befahl dem Kutscher, Adam aufs Gut zu bringen. Er betrat dann auch völlig unerschrocken die Gemächer des Herrn. Dieser fragte ihn sogleich, ob er an seiner Krankheit schuldig sei. Zu seiner Rechtfertigung sagte Adam: "Der gnädige Herr hat selbst gesagt, ich solle ihn behexen, wenn ich es könne." "Dann kannst du meine Krankheit auch heilen und darfst mich nicht mehr länger leiden lassen!" befahl der Herr. Adam ergriff die kranke Hand des Herrn und murmelte einige unverständliche Worte. Nach einigen Tagen war der Herr wieder völlig gesund und von seinen Qualen erlöst. Darüber war er so froh, dass er den alten Adam reichlich beschenkte. Jetzt glaubte auch er, dass es doch einige Menschen gab, die zaubern konnten und war überzeugt, dass der alte Adam ein Zauberer war.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox