Labvēlīgie burvji / Wohlgesinnte Zauberer

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Grundzāles pagasts
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Gruncalas pagastā dzīvāš reiz vienc tāds vecs vecis, vārdā Ādams, ko citi cilvēki iesaukāši par Zirgu Briedi. Zirgu Briedis dzīvāš savā bišu dārzā, ko saukuši par Ēdenes dārzu. Tai bišu dārzā bīš tāds mazs namīc, no stāvim kokim sasliets un to namīnu saukuši par bišu namīnu. Tai namīnā Zirgu Briedis dzīvāš cauru vasaru un ziemu. Zirgu Briedis ārstēš cilvēkus lei. Mēra laikā gandrīz neviena cilvēka vais nebīš vesala pa visu Gruncalas pagastu. Mēra slimnieki bīš savesti Saulgožos. Nevienc negāš slimniekim ne tūlu. Bet Zirgu Briedis gāš un ārstēš, kamē pats ar palicis slims. Nu Zirgu Briedis gulēš savā bišu dārzā un mērukus ar medu vie ēdis, kamē pēdīgi ar palicis vesals. Zirgu Briedis nodzīvāš lielu mūžu. Ka nu bīš jau pie miršanas, ta pats nosacīš nāves dienu un tai dienā nomiris ar. Viņč jau priekšlaiku izskatīš sev kapa vietu un iestādīš tur ābeli. Ta vinč pats izkalis sev kapam akminu un novēlēš, lei to akminu uzliekot šim uz kapa. Tā ar izdarīši, akminu uzlikuši uz kapa un krusta vis nelikuši. Vē tagad esot Zirgu Brieža bišu dārzs tāds pats, ar visu bišu namīnu, vecu laiku bišu tropim un bišu namīnā esot vē čūska lei, kurai esot uzlietas kādas tur zāles virsū. In der Gemeinde Gruncala lebte einmal ein alter Mann namens Ādam, den die Leute den Zirgu Briedis (Pferde-Hirsch) nannten. Der Pferde-Hirsch lebte in seinem Bienengarten, der, der Garten Eden genannt wurde. Darin befand sich eine Hütte, welche die Bienenhütte genannt wurde. Darin lebte der Pferde-Hirsch im Sommer und im Winter. Er konnte Menschen heilen. Zur Pestzeit gab es in Gruncala. fast keinen gesunden Menschen mehr. Die Pestkranken hatte man nach Saulgoži gebracht. Niemand wollte sich ihnen nähern. Aber der Alte, der Pferde-Hirsch genannt wurde, besuchte sie und verarztete sie, bis er selbst erkrankte. Da lag er nun in seinem Bienengarten und aß nur Meerrettich mit Honig, bis er schließlich wieder gesund wurde. Er lebte noch lange. Als er im Sterben lag, bestimmte er selbst seinen Todestag und er ist denn auch wirklich an dem vorbestimmten Tag gestorben. Er hatte sich schon vorher die Grabstelle ausgesucht und dort einen Apfelbaum eingepflanzt. Er hatte auch seinen eigenen Grabstein gemeißelt und gewünscht, dass man diesen Stein auf sein Grab setzen möge. So wurde es denn auch gemacht: Man setzte diesen Stein und kein Kreuz auf sein Grab. Noch heute sei das Gärtchen des Pferde-Hirsches im selben Zustand erhalten wie damals: mit der Bienenhütte, den altmodischen Bienenstöcken und mit einer Schlange in der Bienenhütte, die in einer Arznei liege.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox