Upes / Flüsse

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording Vecpiebalga
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Kad Gauja sākusi tecēt no Vecpiebalgas Alauksta ezera par tagadējo vietu, tas velnam briesmīgi nepaticis: errojies un solījies Gauju aizdambēt: "Ko tāds tārps te man ceļā locīsies, kur dažā vietā es nemaz nevaru pāri tikt? Tagad šo vēl kā mazu kucenu varu locīt." Pie Vecpiebalgas Jaun-Vīļumu mājām velns, ģērbies gaŗā kreklā, salasījis pa Lībiešu kalnu akmeņus un nesis, lai iebērtu Gaujai ceļā. Akmeņu bijis par daudz un velns tikai lēnām ticis uz priekšu. No akmeņu svara velna krēklā ieplīsis caurums un daļa akmeņu izbirusi Lazdu kalnā. Ar atlikušiem akmeņiem velns čāpojis tālāk, bet kādu simtu soļu no Gaujas tikušam, dziedājis Brežģa kalna gailis, un velnam izbiruši no bailēm pārējie akmeņi. Tā Gaujai ceļu velns neaiztaisījis. Jauna būdama Gauja, kā jauna meitene, steidzīgi posusies uz jūŗu, bet velns noskaities, ka tur aizdambēt nav izdevies, un aizsteidzies pie tagadējās Nēķina muižas, aizmetis tur kalnu priekšā. Gauja no velna darbiem nav bijusies, tik pagriezusies pa labu roku un prom uz rītiem gar Jaunpiebalgu. Tur Gauja domājusi tikt uz Peipus ezeru, bet pie Lejas muižas velns bijis atkal priekšā. To redzēdama, no Lejas muižas un Sinoles Gauja atkal griezusies uz vakariem gar Valmieru un Cēsim uz jūŗu un izgrauzusies caur diezgan augstiem krastiem. Kad velns redzējis, ka ar kalniem un akmeņiem Gaujai ceļu neaiztaisīs, sācis Gaujai ceļā bedres rakt. Bet Gauja jau tad bijusi liela un spēcīga, piepildījusi visas bedres ar ūdeni un aiztecējusi projām. Tās velna raktās bedres ir tagadējie Gaujas atvari, kuŗos vēl tagad velni glūn un dažu labu peldētāju ierauj savos dziļumos. Als die Gauja (die Livländische Aa) begann aus dem Alauksta ezers in Vecpiebalga ihr jetziges Flussbett entlangzuströmen, missfiel es dem Teufel sehr. Er ärgerte sich und schwor, den Strom einzudämmen. "Was soll ein solcher Wurm sich auf meinen Wegen winden, den ich an manchen Stellen gar nicht überqueren kann! Jetzt kann ich ihn noch zwingen!" Der Teufel zog sich ein langes Hemd an und sammelte in der Nähe des Jaun-Viļumi-Hofes vom Lībiešu kalns (Liven-Berg) Steine, die er in die Gauja schütten wollte. Aber er hatte zu viele Steine gesammelt und kam nur mühsam vorwärts. Die schwere Last riss ein Loch in das Hemd des Teufels und ein Teil der Steine rollte am Lazda kalns (Haselnußberg) auf die Erde. Der Teufel schleppte die restlichen Steine weiter, aber etwa hundert Schritt von der Gauja entfernt hörte er plötzlich, dass auf dem Brežģi-Hof der Hahn krähte. Der Teufel erschrak und ließ die letzten Steine fallen. So konnte der Teufel die Gauja nicht eindämmen. Der junge Fluss eilte flink wie ein junges Mädchen dem Meer entgegen. Der Teufel ärgerte sich, dass es ihm nicht gelungen war, den Strom einzudämmen, deshalb eilte er zu dem heutigen Nēķins-Gut und warf dem Fluss einen Berg in den Weg. Aber die Gauja kümmerte sich nicht um die Werke des Teufels, sie wand sich nach rechts und floss an Jaunpiebalga vorbei nach Osten. Sie hoffte so, den Peipussee zu erreichen. Aber bei Lejas muiža vertrat der Teufel ihr wieder den Weg. Als die Gauja das sah, wandte sie sich bei Lejas muiža und Sinole gegen Westen, floss an Valmiera und Cēsis vorbei zum Meer, wobei er sich ein tiefes Bett zwischen hohen Ufern brach. Als der Teufel sah, dass er mit Bergen und Steinen den Strom nicht aufhalten konnte, begann er auf seinem Weg tiefe Höhlen zu graben. Aber nun war die Gauja bereits groß und kräftig, füllte alle Höhlen mit Wasser und floss unbekümmert weiter. Die vom Teufel gegrabenen Gruben sind zu Untiefen geworden, in welchen noch heute Teufel hausen und den Schwimmern auflauern, um sie in die Tiefe zu reißen.
Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox