Vilki / Wölfe

From Pasakas un teikas
Jump to: navigation, search

Source
About subject(s)
About topic(s)
About place(s)
Original metadata:
Collector
Informant(s)
Place of recording
Year of recording
Age of informant
Other publications
Comments
Latviski (edit) Deutsch (edit)
Pazīstamais Rīgas-Lubānas lielceļš starp Cesvaini un Lubānu iet caur lielu mežu. Reiz, senos laikos pa šo celu braukuši vairāki ceļa-vīri ar linu vezumiem uz Rīgu. Netālu no Liedes kroga visās malās sākuši gaudot vilki. Ceļa-vīri ļoti izbijušies, uzšāvuši zirgiem un klusēdami ātri laiduši mežam cauri. Tikai viens drošinieks, kas braucis pats pēdējais, sācis mēdīt vilkiem pretim. Bet te piepēži viņa zirgs nevarējis vairs paskriet. Braucējs gan dzinis zirgu, bet nespējis tikt citiem līdz. Citi ceļa-vīri aizbraukuši un drošinieks palicis viens mežā. Viņš nosēdējis labu laiku vāģos un nezinājis, ko iesākt. Beidzot tas ieraudzījis mežā starp kokiem mazu uguntiņu. Netālu no uguntiņas bijusi pļaviņa. Ceļavīrs nodomājis, ka mežā pieguļnieki, izkāpis no vāģiem un gājis uz uguntiņu. Pie uguntiņas sēdējis mazs vecītis, bet viņam visapkārt tupējuši vilki. Vecītis pikti uzkliedzis ceļa-vīram, kā šis drīkstējis viņa suņus mēdīt — viņš likšot saviem suņiem to gabalos saplosīt. Ceļinieks sācis lūgties un solījis vecīša suņiem savu lielo vērsi, bet lai tikai šo atstājot dzīvu. Vecītis bijis ar mieru un teicis, ka šovakar jau tāpat nekur neaizbraukšot, labāk lai vedot zirgu pļaviņā un liekoties gulēt. Ceļinieks tā izdarījis. Kad pamodies, nebijis ne vecīša, ne vilku. Viņš sajūdzis zirgu un braucis pakaļ biedriem, kuŗus drīz panācis.

Kad atbraucis mājā no pilsētas, sieva stāstījusi, ka lielais vērsis esot norāvies un aizskrējis uz mežu, kur to vilki saplosījuši.

Die bekannte Landstraße, die von Riga nach Lubāna führt, verläuft zwischen Cesvaine und Lubāna durch einen großen Wald. Einmal vor langer Zeit fuhren mehrere Fuhrleute mit Flachs auf der genannten Landstraße entlang nach Riga. In der Nähe des Liede-Kruges begannen überall im Walde Wölfe zu heulen. Die Fuhrleute erschraken sehr, zogen den Pferden eins mit der Peitsche über und fuhren eilig und schweigend durch den Wald davon. Nur ein mutiger Mann, der als letzter fuhr, begann das Heulen der Wölfe nachzuäffen. Plötzlich konnte sein Pferd nicht mehr weiterlaufen. Wohl trieb der Fuhrmann sein Pferd an, aber er konnte die anderen nicht mehr einholen. Die Fuhrleute fuhren davon, nur der Übermütige blieb im Wald zurück. Er saß eine ganze Weile in seinem Wagen und wusste nicht, was er anfangen sollte. Schließlich bemerkte er im Walde zwischen den Bäumen ein kleines Lichtlein. In der Nähe des Lichtleins befand sich eine kleine Wiese. Der Fuhrmann glaubte das seien Nachthüter und näherte sich dem Lichtlein. Neben dem Feuer saß ein kleines altes Männchen, aber um ihn rings herum hockten Wölfe. Der Alte schrie den Fuhrmann zornig an: Wie habe er es wagen können, seine Hunde zu verspotten. Jetzt wolle er ihn von seinen Hunden in Stücke reißen lassen. Da verlegte sich der Fuhrmann aufs Flehen und versprach seinen großen Ochsen den Hunden des Alten, nur solle er ihn leben lassen. Damit war der Alte einverstanden. Er meinte, heute Abend würde der Fuhrmann ja doch nicht mehr weiterkommen, er solle sich lieber auf der Wiese schlafen legen. Der Fuhrmann befolgte seinen Rat. Als er erwachte, war der Alte mit den Wölfen nicht mehr zu sehen. Er spannte das Pferd wieder an und holte bald seine Kameraden ein.

Als er wieder heimkam, erzählte ihm seine Frau, dass der große Ochse sich losgerissen habe und in den Wald gerannt sei, wo Wölfe ihn gerissen hätten.

Personal tools
Namespaces

Variants
Actions
Navigation
Project
Categories
Add
Tools
Toolbox